องนาง นางพยายามควบคุมตัวเองอย่างมากไม่ให้ระเบิดอารมณ์ต่อหน้าเฟิงเฟินได “น้องสี่มาบอกเรื่องนี้กับข้าวันนี้ ความตั้งใจของเจ้าคืออะไร ? ”
เฟิงเฟินไดยืนขึ้นแล้วพูดว่า “ข้าแค่ไม่ต้องการให้พี่รองทำเรื่องโสมมและทำลายคฤหาสน์เฟิง ดังนั้นข้าจึงมาหาพี่ใหญ่เพื่อขอความคิดเห็น เราควรทำอย่างไรกับเรื่องนี้”
เฟิงเฟินไดตั้งข้อสังเกตว่าอารมณ์ในปัจจุบันของเฟิงเฉินหยูนั้นไม่มั่นคง ดังนั้นนางจึงผลักภาระหน้าที่นี้ให้นาง เฟิงเฉินหยูโกรธมากอย่างที่นางคาดหวังไว้ เฟิงเฉินหยูกล่าวโดยไม่ได้คิดเลยว่า “ข้าไม่สามารถทำอะไรได้ เราจะต้องบอกท่านย่าก่อน”
เฟิงเฟินไดพยักหน้า “พี่ใหญ่ ไปเรือนซูหยากับข้า ! ”
ยี่หลินขมวดคิ้วและดึงแขนเสื้อของเฟิงเฉินหยูเบา ๆ ใจของเฟิงเฉินหยูนั้นเปราะบาง นางกำลังจะออกเดินแต่หยุด คิดอีกเล็กน้อยนางพูดว่า “วันนี้หิมะตก และอาการปวดหลังของท่านย่าแย่กว่าเดิม เมื่อสภาพอากาศเย็นลง มันจะดีกว่าถ้าเรารอเมื่อเราไปคารวะในวันพรุ่งนี้ อย่ามารบกวนท่านย่าในวันนี้เลย”
“ดีเหมือนกันเจ้าค่ะ” เฟิงเฟินไดไม่ได้โต้เถียงกับนางในเรื่องนี้“ตราบใดที่พี่ใหญ่จำเรื่องนี้ได้ดี เฟินไดจะกลับไปก่อน พี่ใหญ่ไม่ต้องกังวลกับมันมากเกินไป แม้แต่เฟิงหยูเองก็ไม่กล้าทำอะไรมากในเวลากลางวัน”
อารมณ์เฟิงเฉินหยูสงบลงอีกเล็กน้อยในทันที โชคดีที่เฟิงเฟินไดจากไปอย่างรวดเร็ว มิฉะนั้นสิ่งที่เพิ่งพูดไปก็จะเปลี่ยนไปเช่นกัน
ยี่หลินส่งเฟิงเฟินไดออกจา
