ตั้งใจดีของอนุฮัน เฉินชิงไม่กล้ารับขอรับ”ฮันชีกลอกตาและพูดพึมพำ “ท่านพี่บอกให้เราดูแลเจ้าให้ดีก่อนที่ท่านพี่จะออกเดินทาง ข้าไม่ได้ทำตามนั้นหรอกหรือ ?”เฟิงเฟินไดจ้องมองนาง “มีท่านย่าอยู่ ท่านแม่ไม่ต้องกังวลเจ้าค่ะ?” เมื่อมองดูที่เฉินชิงอีกครั้งสายตาของนางก็เต็มไปด้วยความโกรธ “ท่านเป็นผู้ชาย ทำไมท่านไม่เดินแยกจากผู้หญิง ? ท่านยืนอยู่ตรงนี้เพื่ออะไร ? ไปให้พ้น!”เฉินชิงก้มศีรษะลงเมื่อได้ยินเสียงขับไล่ของนางแล้วเดินจากไปเฟิงเฟินไดจับแขนฮันชิ นางโกรธจนตัวสั่น “เจ้าหัดควบคุมตัวเองบ้างไม่ได้หรือ ? ท่านพ่อพึ่งอยู่กับเจ้าในคืนที่แล้วและออกจากเมืองหลวงไป แต่เจ้ามาก้อร่อก้อติกกับผู้ชายอีกคนในพริบตา?”“เจ้าพูดเรื่องไร้สาระอะไรกัน ? ” ฮันชิเอามือปิดปากเฟิงเฟินไดด้วยความกลัว “ข้าแค่บอกเขาว่าถ้าเขาต้องการอะไรเพิ่มเติมสำหรับการเล่าเรียนของเขาก็บอกมา”เฟิงเฟินไดดึงมือนางออกไป แม้ว่านางจะโกรธ นางก็ยังรู้จักที่จะลดเสียงของนาง “มีความจำเป็นที่จะต้องขยับมือของเจ้าเมื่อพูดสิ่งนี้หรือไม่? ลองดูสิตอนนี้มือของเจ้าอยู่ที่ไหน? ข้าจะบอกเจ้า ถ้าเจ้าไม่ควบคุมตัวเองไม่มีใครจะช่วยเจ้าได้”เฟิงเฟินไดพูดด้วยความโกรธทำให้ฮันชิกลัว ฮันชิได้แต่แก้ตัวว่า “มันเป็นสิ่งที่ข้าคุ้นเคย ข้าไม่ได้ตั้งใจ” นางพึมพำกับตัวเองแล้วนึกถึงสิ่งที่เฟิงเฟินไดพูดกับเฟิงเฉินหยูที่ประตูนางอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น “อย่าเพิ่งด่าข้า เจ้าต้องรู้จักยับย
