ฑล ข้าน้อยได้รับการช่วยเหลือจากองค์หญิงแห่งมณฑล ถือเป็นวาสนาของข้าจริงๆ ขอรับ”เฟิงหยูเองส่ายหน้า “การที่ข้าช่วยชีวิตเจ้าไม่มีอะไรมากไปกว่าเรื่องบังเอิญ ไม่จำเป็นที่จะต้องคิดมาก” จากนั้นนางมองไปที่มือของเขา “มีคนในครอบครัวของเจ้าป่วยหรือ ? ”ชายผู้นั้นพยักหน้า “ฮูหยินของข้าป่วย ข้าจึงมาซื้อยาขอรับเสมียนที่ร้านลดราคาค่ายาให้และเพิ่มยาให้ข้าด้วยขอรับ”เฟิงหยูเองอนุมัติให้วังหลินทำสิ่งเล็กน้อยเช่นนี้ “รีบกลับบ้าน อย่าให้คนป่วยรอนานเกินไป”“ขอรับ” ชายคนนั้นคารวะเฟิงหยูเองอีกครั้ง จากนั้นก็เตรียมออกเดินทาง ในเวลานี้ผู้คนในตระกูลเฟิงได้ติดตาม เฟิงเฟินไดก็อยู่ข้างหน้า เมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเองและเฟิงเซียงหรูกำลังยืนอยู่ที่ทางเข้าร้านห้องโถงสมุนไพร นางจึงโบกมือให้ทุกคนอย่างรวดเร็ว “ไปพักที่ร้านห้องโถงสมุนไพรก่อน เพื่อดื่มน้ำและอุ่นเท้า ข้าไม่สามารถเดินต่อได้อีกแล้ว” ขณะที่นางพูดอย่างนี้นางเดินไปที่เฟิงหยูเองและพูดว่า “พี่รอง เรามาถึงที่ร้านของพี่รองแล้ว มันคงจะไม่รบกวนมากเกินไปในการที่เราจะขอดื่มชาสักถ้วย ? ”ก่อนที่เฟิงหยูเองจะตอบอะไร ชายที่กำลังจะจากไปก็หยุดชะงัก เมื่อมองไปที่เฟิงเฟินไดด้วยความประหลาดใจใบหน้าของเขาไม่พอใจเฟิงเฟินไดก็เห็นเขาเช่นกัน ตอนแรกนางตกตะลึงจากนั้นนางก็จ้องมองอย่างดุดันจนทำให้ชายคนนั้นกลัวและก้าวถอยหลังเฟิงหยูเองมองดูทั้งสองและเริ่มคิด หลังจากนั้นครู่หนึ่งนางก็เข้าใจสถานกา
