ถือว่าเป็นเด็กโต ข้ามีต่างหูที่เหมาะกับเจ้ามาก ข้าจะมอบให้เจ้าในวันพรุ่งนี้”ดวงตาของเฟิงเฟินไดเปล่งประกาย ไม่ว่าจะพูดอะไรนางก็ค่อนข้างกังวลที่จะได้รับสิ่งดี ๆ จากเฟิงเฉินหยู แต่เมื่อคิดถึงเด็กสาวตระกูลเฟิง นางเป็นคนที่ยากจนที่สุด แม้แต่อันชิจะมีร้านค้าของนางอยู่ข้างนอกซึ่งสามารถใช้สนับสนุนเฟิงเซียงหรูได้ ฮันชิแต่งเข้ามาโดยไม่มีอะไรเป็นสินเดิมเลย ไม่เพียงแต่นางไม่ได้มีอะไรที่เห็นได้ชัด เฟิงจินหยวนยังต้องชดใช้หนี้ก้อนใหญ่ให้กับนางในตอนแรก เมื่อคิดถึงเรื่องนี้นางก็รู้สึกหดหู่ใจ ความอับอายของนางในวันนี้เป็นความผิดทั้งหมดของมารดาที่ไม่สามารถแข่งขันได้“เฟินไดขอบคุณพี่ใหญ่” ไม่ว่านางจะชอบเหน็บแนมเช่นไรแต่เมื่อเห็นประโยชน์นางก็เปลี่ยนนิสัยของนางทันที เฟิงเฉินหยูคิดกับตัวเองว่าน้องสี่ของนางเป็นผู้เชี่ยวชาญในการเปลี่ยนท่าทีของนาง“ข้าจะนำต่างหูให้ตอนเช้าเมื่อไปคารวะท่านย่า ต่างหูทำมาจากหยกสีชมพู มันสวยงามมาก”เมื่อเฟิงเฟินไดได้ยินก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น นางอดไม่ได้ที่จะเอนกายใกล้เฟิงเฉินหยู นางยื่นมือออกมาจับข้อมือของเฟิงเฉินหยู จากระยะไกลพวกเขาดูเหมือนพี่น้องที่สนิทมาก แม้แต่เฟิงหยูเองก็ยิ้มเยาะเมื่อนางเห็นสิ่งนี้จากที่ค่อนข้างไกล นางพูดกับเฟิงเซียงหรู “ในอนาคตอยู่ให้ห่างจากเฟิงเฟินได”เฟิงเซียงหรูไม่สนิทกับเฟิงเฟินไดมาตั้งแต่ยังเด็ก ความแตกต่างของบุคลิกภาพระหว่างสองพี่น้องแตกต่างกันมาก
