ตะลึงและหันไปถามเฟิงเฟินได “เจ้าพูดว่าอะไรนะ? ใคร? ใครได้รับบาดเจ็บ ? ”เฟิงเฟินไดแกล้งทำเป็นประหลาดใจ “พี่ใหญ่ไม่รู้จริงหรือ ? ”เฟิงเฉินหยูเริ่มวิตกกังวล “พูดมา ! ”เฟิงเฟินไดดึงนางเล็กน้อย “ไว้พวกเราคุยกันขณะเดิน ถ้าเรายืนอยู่ตรงนี้เราจะเป็นจุดสนใจ” นางพูดขณะที่มองไปรอบ ๆอย่างจงใจ จากนั้นนางก็เอนตัวใกล้กับเฟิงเฉินหยู และพูดเบา ๆ ว่า “ข้าได้ยินพี่รองพูดกับยามเฝ้าประตูเมือง ยามนั้นถามพี่รองว่าอาการบาดเจ็บขององค์ชายเจ็ดนั้นดีขึ้นหรือไม่พี่รองพูดบางอย่างเกี่ยวกับการขอบคุณเขาในวันนั้น มันฟังดูเหมือนว่าองค์ชายเจ็ดออกไปกับพี่รองเมื่อสองสามวันก่อนและได้รับบาดเจ็บ”“พระองค์บาดเจ็บที่ไหน ? ร้ายแรงหรือไม่ ? ” เฟิงเฉินหยูเริ่มวิตกกังวลเมื่อได้ยินว่าซวนเทียนฮั่วได้รับบาดเจ็บอย่างไรก็ตามเฟิงเฟินไดส่ายหัว “ข้าไม่รู้ เมื่อมองไปที่ทั้งสองดูเหมือนว่าพวกเขากำลังพูดอย่างลับ ๆ เรื่องนี้คงเป็นความลับ” ขณะที่นางพูดสิ่งนี้นางไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดต่อว่า “พี่รองออกไปพร้อมกับองค์ชายเจ็ด ข้าได้ยินมาว่าองค์ชายเก้าอยู่ที่ค่ายทหารตลอด ซึ่งหมายความว่าพี่รองและองค์ชายเจ็ดก็ออกไปด้วยกันตามลำพัง”คำพูดของเฟิงเฟินไดนั้นไม่ชัดเจน เมื่อเฟิงเฉินหยูได้ยินมันมันก็มีความหมายอื่นเฟิงหยูเองมัดใจองค์ชายเก้าได้จริง ในขณะที่ยังวอแวกับองค์ชายเจ็ดด้วยอีกหรือ ? คิ้วของเฟิงเฉินหยูเริ่มขมวด นางรู้สึกว่าซวนเทียนฮั่วยังคงมีอิทธิพ
