วและพูดว่า “ไม่! เราทำอย่างนั้นไม่ได้! รออีกสักหน่อย บางทีท่านพี่กำลังสนุกกับช่วงเวลาแห่งความสุข ท่านพี่จะออกเดินทางพรุ่งนี้ ใครจะรู้บางทีเขาอาจจะลืมฮันชิตอนที่ท่านกลับมา”ม่านซีไม่ได้พูดอะไรอีก นางเข้าใจจินเฉิน เมื่อคิดถึงว่าเฟิงจินหยวนจะออกเดินทางพรุ่งนี้ นางไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้อีกต่อไปในที่สุดฮันชิก็จะอาจจะมีโอกาสแค่คืนเดียว ไม่มีทางที่จะรั้งคนที่ต้องจากไปวังซวนกลับไปที่เรือนตงเซิงในตอนเย็น นางนึกถึงว่าเฟิงหยูเองจะบอกว่านางอยากไปค่ายทหาร ดังนั้นเมื่อนางเข้ามาในคฤหาสน์ นางจึงเอ่ยถามทันทีว่า “คุณหนูรอง เราจะเดินทางกันเมื่อไหร่เจ้าคะ ? ”อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองเปลี่ยนใจแล้ว “ไม่ไปแล้ว การเดินทางจากเมืองหลวงไปยังค่ายทหาร และการเดินทางกลับไม่ใช่การเดินทางที่สามารถไปกลับได้ภายในคืนเดียว เฟิงจินหยวนจะออกเดินทางพรุ่งนี้ และข้าจะต้องไปส่งเขา”วังซวนพยักหน้า “องค์ชายเก้าก็พูดเช่นนั้นเหมือนกันเจ้าค่ะพระองค์บอกว่ามันไม่ดีที่จะยับยั้งคุณหนูไม่ให้ไป ดังนั้นหากคุณหนูต้องการที่จะไป พระองค์จะส่งคนมาคุ้มกันคุณหนูเจ้าค่ะ“เฟิงหยูเองหัวเราะ “ข้าเป็นคนที่อ่อนแอได้อย่างไร อาการบาดเจ็บของพี่เจ็ดดีขึ้นหรือไม่ ? ”“ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ พระองค์สามารถเดินได้เจ้าค่ะ” วังซวนบอกนาง “พระองค์ทรงบอกว่ายาที่คุณหนูให้นั้นดีมากเจ้าค่ะ”เฟิงหยูเองไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านี้เพราะนางรู้ดีว่าถ้าอาการบาดเจ็บที่เท้าของซวนเทียนฮั่ว
