าอย่างไรข้าจะไม่ตกอยู่ในมือเจ้า”พ่อบ้านฉีได้ยินสิ่งนี้และตะโกนเล็กน้อย“อย่ามองโลกในแง่ดีเกินไป เป็นไปได้ว่าเจ้าอาจต้องขอให้ข้ารับเจ้าเข้าบ้าน ! ลืมมันไปเถอะ เจ้ายังเป็นเด็กผู้หญิงที่อ่อนโยน เมื่อเปรียบเทียบกับความรู้สึกของหลิวซื่อ เจ้าค่อนข้างห่างไกล เมื่อเร็ว ๆ นี้หลิวซื่อได้รับสิ่งดี ๆ มาบ้าง ถ้าข้าดูแลนางคืนนี้ ข้าอาจได้รับประโยชน์บางอย่าง ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณท่านใต้เท้าที่อยู่กับท่านผู้หญิงในคืนนี้ ! ” เมื่อทั้งสองพูดคุยกัน พวกเขาก็เพิ่มความเร็ววังซวนขมวดคิ้วขณะฟังจากข้างหลังและคิดกับตัวเองกงหยูซึ่งเป็นคุณหนูใหญ่พูดถูกต้องที่สุด หลิวซื่อไม่ใช่คนที่ง่ายต่อการดูแลจริง ๆ แล้วนางมุ่งไปที่พ่อบ้านของคฤหาสน์ นางแอบตามหลังมาแล้วเห็นว่าพ่อบ้านฉีเข้าเรือนของหลิวซื่อ เขาพูดคุยเกี่ยวกับเตาอั้งโล่ก่อนที่ชูเต๋าจะถอยออกจากห้อง นางปิดประตูเบา ๆ หลังจากนั้นไม่นานเทียนที่อยู่ข้างในห้องก็สว่าง และได้ยินเสียงหัวเราะของหลิวซื่อ…วังซวนขดมุมปากของนางและถอยออกจากลานอย่างรวดเร็วนางหันไปตามชูเต๋าซึ่งกำลังมุ่งหน้าออกไป นางเดินตามต่อไปจนกระทั่งนางเห็นชูเต๋าถึงเตา ที่นั่นนางเห็นชูเต๋าขอน ้าร้อนจากบ่าวรับใช้ข้างใน ใจของนางไปทำงานและนางก็เข้ามา เมื่อเห็นชูเต๋าถือกาต้มน ้าร้อน นางมองไปที่เตาว่างและกล่าวด้วยความไม่พอใจว่า “นี่น ้าร้อนที่เตรียมไว้สำหรับคุณหนูใหญ่ไม่ใช่หรือ ? ทำไมคนอื่นถึงเอาไปได้ ? ”บ่าวรับใช้ใ
