(จบภาค 1)“ข้าขอโทษพวกเจ้าทั้งสองที่ทำให้ต้องมาเผชิญเคราะห์กรรมเช่นนี้ อีกทั้งยังปล่อยให้เวลาล่วงเลยมานานเหลือเกิน” จ้าวฮ่องเต้เอ่ยออกมาหลังจากได้รับฟังเรื่องราวต่างๆ อีกครั้ง การต้องสูญเสียสิ่งที่มีค่าสุดท้ายในชีวิตไปในขณะนั้น ทั้งยังต้องขึ้นครองราชบัลลังก์และปราบเหล่าคนที่ก่อกบฏ ช่างหนักหนาสำหรับคนๆ หนึ่ง“แต่อย่างไรในตอนนั้นข้าก็จำสิ่งใดในอดีตมิได้นอกจากความทรงจำที่เกิดขึ้นในช่วงที่ฟืนขึ้นมา มิจำเป็นต้องขอโทษข้าและอาซานหรอกเจ้าค่ะเสด็จพี่”จ้าวหลินเหมยหรือท่านแม่ของเปั่ยจินกล่าวออกมานางมิได้โทษผู้ใดและไม่ได้แค้นเคืองผู้ใดแล้วในตอนนี้ เพราะหากมิมีเหตุการณืในวันนั้น นางคงมิได้มีพระสวามีและบุตรสาวที่น่ารักขนาดนี้ อีกทั้งยังไม่ได้พบเจอกับท่านพ่อและท่านแม่บุญธรรมอีกด้วย“อืม ขอบใจพวกเจ้ามาก” เจ้าไม่แค้นเคืองมิเป็นไรเพราะพี่ก็มิได้ปล่อยคนพวกนั้นไว้ให้เจ้าต้องแค้นเคืองอีกต่อไปเช่นกัน เสด็จพ่อ เสด็จแม่ ลูกพบเจอจ้าวหลินเหมยแล้วนะขอรับท้ายที่สุดแล้ว ปัญหาทุกอย่างก็คลี่คลายลง ในศักราชของจ้าวฮ่องเต้ ได้มีการเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่เนื่องจากทางพระราชวังได้มีประกาศออกมาว่า องค์หญิงจ้าวหลินเหมยได้กลับคืนสู่พระราชวังแล้วในตอนนี้พร้อมกับราชบุตรเขยและพระธิดาจ้าวฮ่องเต้ในฐานะพระเชษฐาที่สูญเสียพี่น้องร่วมอุทรไปในครานั้น จึงได้ออกราชโองการแต่งตั้งให้จ้าวจินเออร์ หรือพระธิดาของจ้าวหลินเหมย ดำรงตำแหน่งองค์
