ที่เรื่องจะยืดเยื้อไปนานกว่านี้
“ฮ่าๆ เชิญๆ ทุกท่านนั่งก่อนขอรับ”
“ขอบคุณเจ้าค่ะ”
“เล่าต่อเถิดท่านซานหลง” เมื่อทุกคนนั่งลงเรียบร้อยแล้ว กู้หมิงซื่อจึงเอ่ยต่อไป“ขอรับ จดหมายเชิญเปิดสำนักคุ้มภัยซีจ้าวขอรับ”
“หืม สำนักคุ้มภัยซีจ้าวหรือขอรับ” ใบหน้าของกู้หมิงซื่อในตอนนี้เต็มไปด้วยความสงสัยปิดไม่มิด
“ขอรับ มีอันใดหรือไม่ขอรับ” ซานหลงที่พอจะเข้าใจในสีหน้าที่แสดงออกมาจึงเอ่ยถามออกไป
“ไม่มีอันใดขอรับ ข้าเพียงแปลกใจและยินดีกับกิจการใหม่ของตระกูลเปั่ย ไว้เจอกันวันเปิดกิจการอย่างแน่นอนขอรับ” สำนักคุ้มภัยเช่นนั้นหรือ ตระกูลเปั่ยช่างมีเรื่องให้ข้าแปลกใจเสียจริง หึหึ
“เช่นนั้นก็จะเป็นเกียรติแก่กิจการของข้ามากๆขอรับ” ซานหลงเอ่ยออกมา
“ฮ่าๆ อำนาจของข้าคงไม่เท่าเถ้าแก่หลิงกระมัง”กล่าวจบก็หันไปทางเถ้าแก่หลิงที่กำลังนั่งหน้าระรื่นด้วยความยินดีอยู่
“หึย เจ้าเด็กพูดมาก”พูดจบเถ้าแก่หลิงก็ปาเม็ดถั่วทานเล่นไปยังคุณชายกู้ ทำให้ทั่วห้องเงียบไปทันตาเพียงแต่ไม่นานก็มีเสียงหัวเราะออกมาจากคุณชายกู้พร้อมกับคำอธิบายว่ามิได้เป็นอันใด เนื่องจากตนเองเคารพเถ้าแก่หลิงดุจผู้อาวุโสคนหนึ่งเช่นกัน
เพียงแต่เบื้องหลังนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่นั้นเรียกว่าผู้อาวุโสคงมิได้ คงต้องเรียกว่า…อาจารย์หลิงเซียว
“ว่าแต่ซีจ้าว ชื่อเป็นมงคลดีนะขอรับ มาจากอันใดหรือ” กู้หมิงซื่อที่ได้โอกาสสอบถาม จึงเอ่ยออกมาทันทีเพื่อเปลี่ยนเรื่อง
