่งร้อยห้าสิบคนจึงมุ่งหน้าไปรอที่ห้องโถง
“ท่านพ่อท่านแม่ ท่านตาท่านยายทุกคนเจ้าค่ะ คนเหล่านี้คือข้ารับใช้ ที่ลูกซื้อตัวมาเพื่อช่วยเหลืองานของเราเจ้าค่ะ” เปั่ยจินอธิบายออกไปทันที เมื่อทุกคนมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน
“หืมม ทำไมเยอะเยี่ยงนี้เล่าจินเออร์” ท่านตาที่ได้เห็นจำนวนคนถึงกับขมวดคิ้วเบาๆ และหันมาถามหลานสาวตัวแสบของตนทันที
“แหะๆ ข้าเลือกเพลินไปหน่อยเจ้าค่ะ หากแต่ทุกคนผ่านการคัดเลือกหมดเลยนะเจ้าค่ะ” เปั่ยจินพยายามยกข้ออ้างต่างๆ ออกมาอธิบาย
เพียงแต่ อืมม ทุกคนผ่านการคัดเลือกของจินหลงหมดเลยเจ้าค่ะ อิอิ ไม่ใช่ข้า
“เห่ออ เช่นนั้นก็แล้วไปเถิด ว่าแต่เราจะแบ่งอย่างไรดีขอรับท่านพ่อ” ซานหลงเมื่อทำอันใดไม่ได้แล้ว จึงเอ่ยอย่างปลงๆ และหันไปถามตงหลินทันที“หืมม ข้าก็หัวจะปวดเช่นกัน ถามเจ้าตัวเองดีกว่านางคงคิดมาแล้วว่าจะทำเช่นไร จริงหรือไม่จินเออร์”ข้าจะไปรู้เรอะ บุตรสาวเจ้า เจ้ายังไม่รู้ ข้าเป็นตาจะไปรู้ได้อย่างไร เห่ออ พวกเจ้านี่นะ
“อิอิ ยังคงเป็นท่านตาที่รู้ใจข้าที่สุดเจ้าค่ะ” พูดไปออดอ้อนไป
“เจ้านี่นะ จินเออร์” ตงหลิน เอื้อมมือไปลูบหัวหลานสาวของตนเองเบาๆ
“ตามที่ข้าวางไว้ กิจการร้านขายโอสถและสมุนไพรจำนวนยี่สิบคนด้วยกันเจ้าค่ะ และให้คอยช่วยเหลือท่านแม่และท่านยายในเรื่องของการดูแลบ้านอีกสามสิบคน นอกจากนี้ยังอีกห้าสิบคนจะให้ท่านแม่และท่านยาย เป็นลูกมือในการปรุงอาหารเช่นกิมจิส่งโรงเตี๊ยม ส่วนที่เ
