“เช่นนั้นหลังจากนี้ไป รบกวนพวกท่านกลับไปฝึกฝนหน่วยราตรีกาลให้พร้อมสำหรับการขึ้นเป็นผู้ฝึกสอนหน่วยรุ่นต่อไปนะเจ้าค่ะ”
“ว่าแต่ กิจการคุ้มภัยนี่ พวกเราจะทำรูปแบบใดหรือขอรับ” หนึ่งในผู้เข้าร่วมปราชุมถามขึ้นมา
“อืมม ข้ายังตัดสินใจไม่ได้เลยเจ้าค่ะ แอร่ๆ” เปั่ยจินยอมรับว่าตนเองเพียงแค่กำลังคิดเท่านั้น เพียงแต่ไม่คิดว่าเมื่อมาถึงที่นี้แล้วทุกคนจะสนับสนุนและยินดีทำตามสิ่งที่นางต้องการโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ
“โถ่ คุณหนู ท่านนี่มันจริงๆ เลยนะขอรับ” หยางคงที่เป็นเพียงผู้เดียวที่กล้าหยอกล้อคุณหนูของตนเอ่ยออกมา
“หยุดเลยเจ้าค่ะพี่หยางคง ข้าคิดไว้แล้วต่างหากแต่ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะทำแบบไหนดี” เปั่ยจินที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับไปไม่ถูก จึงต้องงัดความคิดออกมา โดยการเอารูปแบบขนส่งเดลิเวอรี่ในยุคที่นางจากมา ส่วนสิ่งที่เปลี่ยนแปลงคงเป็นจากสินค้าจากที่เป็นอาหารผลิตภัณฑ์ต่างๆ รวมถึงราคาต่างๆ ที่เปลี่ยนแปลงไป
“อย่างเช่น” หยางคงถามต่อทันที
“อย่างเช่นอันใดของท่านเจ้าค่ะ” เอ๊ะ พี่หยางกลับไปข้าจะฟั้องท่านปั้าซู
“ก็รูปแบบที่คุณหนูคิดนะขอรับ” หยางคงที่รู้ว่าอีกฝั่ายกำลังคิดแผนอยู่ถึงแกล้งถามออกไปอีกครั้ง
“อืมงั้นหรือ ก็เป็นแบบนี้เจ้าค่ะ…” หลังจากนั้นเปั่ยจินก็อธิบายแผนการออกไปให้ทุกคนได้ฟัง
“การคุ้มภัยรูปแบบแรกเราจะรับเฉพาะสิ่งที่ไม่มีชีวิตทุกชนิด ราคาการคุ้มครองจะขึ้นอยู่กับระยะเวลาและความสำคัญของสิ่งที่เราต้องคุ้มครอง อ
