ูไปตามข้าที่บ้านเถิด”“เจ้าค่ะ ท่านผู้ใหญ่บ้าน เช่นนั้นข้าขอขอบพระคุณท่านมากนะเจ้าค่ะ สำหรับความช่วยเหลือ”“อืมๆ ข้าไปละ”หลังจากนั้นชาวบ้านที่มามุงดูเหตุการณ์ต่างแยกย้ายกันกลับบ้านเรือนของตนเอง เหลือทิ้งไว้ก็เพียงแต่เวิ่นฮูหยินที่ยังยืนรออยู่หน้าบ้านตระกูลเปั่ย คล้ายกับคนที่มีเรื่องอยากจะกล่าวออกมา“ท่านปั้าเจ้าคะ ข้าขอบพระคุณมากนะเจ้าคะ ที่ยื่นมือเข้าช่วย”“ป..ปั้า ต่างหากที่ต้องเป็นฝั่ายขอบคุณเจ้า ที่วันนั้นเจ้าให้ปั้าแบ่งข้าวสารในหน้าหนาว ท่านพ่อและลูกของปั้าในตอนนี้ ถึงยังมีชีวิตอยู่ ขอบใจเจ้ามากจริงๆ”“เจ้าค่ะท่านปั้า เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะเจ้าค่ะหากมีเรื่องอันใดให้ช่วยเหลือ ท่านปั้าคุยกับท่านลุงซูได้เลยเจ้าค่ะ”“อืมไปเถิด”บ้านเจียเมื่อไม่ได้เงินกลับไป ก็เจอสภาพของบุตรชายคนเล็กของนางเจีย ที่ตอนนี้กำลังนอนอยู่บนเตียง เนื่องจากช่วงเวลาที่เจีเซียงเข้าอำเภอนั้นมักจะใช้เวลาไปกับโรงพนัน เมื่อชนะก็ย่ามใจ อยากเล่นไปเรื่อยๆ จนในที่สุดความโลภมักทำให้คนพบจุดจบเจียเซียงติดหนี้การพนันจนโดนขู่ว่าหากไม่เอาเงินมาใช้หนี้ ก็เตรียมตัวพิการได้เลยคนบ้านเจียจึงต้องถ่อไปหาเปั่ยซานหลง เพราะได้ข่าวว่าช่วงที่ผ่านมาคนบ้านเปั่ยร่ำรวย ผิดหูผิดตา จึงตั้งใจไปทวงบุญคุญ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าความจริงเป็นเช่นไร…ผลลัพธ์ที่ออกมากลายเป็นว่าเงินก็ไม่ได้ กลับมาบุตรชายก็พิการ สร้างความเสียใจให้กับเจียฮูหยินและเจียซ่งเป็นอย
