าหิวน้ำมากพวกเจ้าเปั้นใครกันละ คนรับใช้เช่นนั้นรึ” เมื่อสบโอากาสเจียเหมยสะใภ้ใหญ่ตระกูลเจียจึงเอ่ยออกมาสมทบ“เอ่อ ขอประทานโทษนะขอรับ ตอนนี้ไม่มีใครอยู่คงมิอาจให้พวกท่านเข้าไปได้” จงอวี้ที่เห็นว่า เรื่องราวเริ่มไม่ชอบมาพากล จึงตัดสินใจว่าไม่ควรให้คนเหล่านี้เข้าบ้านโดยเด็ดขาด คงต้องรอถามนายท่านทั้งหลายก่อนดีกว่า“ทำไมข้าจะเข้าไปไม่ได้ พวกเจ้ามันแค่คนรับใช้อย่าบังอาจมาออกคำสั่งในบ้านของบุตรชายข้า” เจียฮุ่ยเริ่มแสดงความต้องการของตนเองออกมา“หึหึ แต่บ้านนี้เป็นของตระกูลเปั่ยนะขอรับ และนายท่านของข้ามีนามว่า เปั่ยตงหลิน ที่เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้” หยางคงที่เห็นท่านพ่อโดนดุด่า จึงทนไม่ไหวและเอ่ยออกมาบ้าง“ไม่จริง ไปตามบุตรชายข้าออกมา ไม่เช่นนั้นข้าไม่ไปไหน” เจียฮูหยินที่ไม่ยอมแพ้เอ่ยออกเสียงดัง“ไม่ได้ขอรับ ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ ทุกคนออกไปทำธุระด้านนอกกันหมด” จงอวี้ตอบกลับไปตามความจริง“งั้นเจ้าก็ให้ข้าเข้าไปด้านในสิ อย่ามาพูดมากที่นี่”เจียฮูหยินเอ่ยออกมาอย่างไม่ยอมแพ้ อย่างน้อยๆ ให้นางเข้าไปแล้วตอนกลับก็แอบหยิบของออกมาสักสองสามชิ้นก็ยังดี“เรื่องนั้นยิ่งมิได้ขอรับ นายท่านสั่งไว้ว่า ห้ามใครเข้าบ้านเด็ดขาด”“ได้ๆ คอยดูเถิด หากบุตรชายข้ากลับมา ข้าจะไล่พวกเจ้าออกให้หมด เจ้าพวกสวะ” เจียซ่งเอ่ยออกมาอย่างหมดความอดทน เพราะพุดอย่างไร ก็ไม่มีใครให้เข้าบ้านของบุตรชายเสียที“ขอรับ หลังจากนั้นซูจงอวี้จึงปิดประตูบ้
