“อ๊ะ ตกใจหมดเลย” อยู่ๆ ก็เกิดเสียงดังขึ้นมาจากการหลอมโอสถ
“อืม ดูเหมือนจะสำเร็จแล้วแล้วนะเจ้าค่ะนายท่าน” เจี่ยฉงที่เห็นผลลัพธ์อยู่ก่อนแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงดีใจแต่ไม่ได้ตื่นเต้นเท่าที่ควร เพราะมัวแต่ตกตะลึงกับความสำเร็จของนายตนเองอยู่
“จริงหรือ ข้านี่ แสนเก่งไปเลยเนาะ อิอิ” แสนเก่งแสนเท่ห์ไปสิ อือออ ภูมิใจในตัวเอง ท่านพ่อท่านแม่เจ้าขา ลูกทำได้แล้ว
“หึหึ เจ้าค่ะ นายท่านแสนเก่งไปเลยเจ้าค่ะ เช่นนั้นต่อไปมาทดลองใช้พลังธาตุกันดีหรือไม่” แต่แสนเก่งนี่แปลกๆ นะนายท่าน
“หืม เอาสิ แต่ข้าขอเก็บโอสถแปั๊บนึง” จินเออร์รีบเก็บโอสถถอนผนึกพลังที่ตนเองหลอมสำเร็จใส่ขวดแก้วเก็บโอสถทันที เพราะกลัวว่าในการหลอมครั้งต่อไปจะไม่สำเร็จและไม่สามารถถอนผนึกพลังในท่านพ่อและท่านแม่ได้
“เจ้าค่ะๆ ท่านจะงกไปไหนกันนายท่าน ท่านลืมไปแล้วหรือ ว่าท่านสามารถปรุงโอสถได้ไม่จำกัดนะเจ้าค่ะ”
“จำกัดสิ ไม่ว่าจะใช้เลือดข้า หรือเจ้า หรือแม่กระทั่งจินหลง ข้าก็ไม่อยากให้ใครเสียสละแบบนี้เด็ดขาด…ถ้ามันไม่จำเป็นจริงๆ นะ” เหตุผลจริงๆ แล้วนั้น เพราะจินเออร์ไม่ต้องการใช้เลือดของผู้ใดมาใช้ในการหลอมโอสถ นางไม่ต้องการให้ใครเสียสละขนาดนั้นพลังและอำนาจเป็นสิ่งที่ใครๆ ล้วนต้องการก็จริง แต่นางที่มีชีวิตมาถึงสองชาติภพแล้วนั้น สิ่งที่นางต้องการคือความสุข และนางก็ค้นพบแล้วว่า การมีครอบครัวที่ดี ใช้ชีวิตเรียบง่ายนั้นนั้นแหละ คือสิ่งที่นางค้นหามาต
