บทที่ 306 ไม่มีใครตอบกลับ
ขณะที่มองดูหลัวอี้ค่อย ๆ หายลับไปจากสายตา เจียงหวู่ถึงกล้าถอนหายใจยาว ๆ ในป่า
ตอนนี้เป็นช่วงยามดึก อุณหภูมิหนาวเย็นที่สุดในหนึ่งวัน
แต่เจียงหวู่กลับพบว่าตัวเขามีเหงื่อท่วมเต็มแผ่นหลัง
นี่ไม่ใช่เพราะร้อน แต่เป็นเพราะตกใจกับคำพูดของสองคนก่อนหน้านี้
เขารีบส่งข้อความไปหาหานชิงอวี่ อยากจะยืนยันความคิดเห็นของแพทย์หนุ่มเกี่ยวกับเรื่องนี้
[หมอหาน ผมได้วิดีโอมาคลิปหนึ่ง คุณอยากจะดูไหม?]
ที่ไม่ได้ส่งวิดีโอไปในทันที เป็นเพราะเจียงหวู่อยากจะยืนยันว่าตอนนี้หานชิงอวี่สะดวกที่จะดูวิดีโอคลิปนี้หรือไม่
ถึงอย่างไรวิดีโอคลิปนี้ก็เป็นเรื่องสำคัญ หากไม่ระวังแล้วคนอื่นเห็นเข้า อาจจะก่อให้เกิดปัญหาอื่น ๆ ได้
แม้เจียงหวู่จะเป็นคนหยาบกระด้างที่ไม่ได้อ่านหนังสือมากนัก แต่สำหรับเรื่องแบบนี้ เขาก็ยังคงแยกแยะได้ชัดเจน
ดังนั้น เขาจึงคิดที่จะส่งข้อความไปถามหานชิงอวี่โดยตรงเพื่อยืนยัน
หลังจากยืนยันว่าหานชิงอวี่สะดวกแล้ว เขาจึงค่อยส่งวิดีโอไป
แต่หนึ่งนาทีผ่านไป
สองนาทีผ่านไป
ในพริบตา เวลาเกือบจะถึงยี่สิบนาทีแล้ว
ในช่วงเวลายี่สิบนาทีนี้ หานชิงอวี่ไม่ได้ตอบกลับคำถามของเจียงหวู่แม้แต่น้อย
เขาหลับไปแล้วหรือเปล่านะ?
เจียงหวู่คิดถึงตรงนี้แล้ว ก็ส่ายหัวทันที
ถึงแม้เขาจะรู้ว่าหมอเวรกลางคืนสามารถพักได้ แต่ก่อนหน้านี้หานชิงอวี่ก็บอกกับเขาว่าให้ติดต่อกันไว้
ด้วยนิสัยของอีกฝ่าย ไม่น่าจะหลับในเวลาแบบน
