ับไปที่บ้านด้วย เอ่อๆ ข้าเหงา ข้ารอเจ้าที่ปั่านี้มานานแล้ว อีกอย่างข้า ข้า ไม่อยากอยู่คนเดียวแล้ว และอีกอย่างเจ้าต้องศึกษาเรื่องราวหลังจากนี้ต่อ ตกลงหรือไม่”“ได้ ข้าตกลง ว่าแต่รอบที่แล้ว…” ที่แท้เจ้ากระต่ายก็คงเหงานี่เอง“ใช่ฝีมือข้าเอง ฮี่ ๆ” ชมข้าสิ ข้าเก่งนะ“เก่งมากกก แต่ข้าว่า สมุนไพรมันไม่พอให้ข้าเลี้ยงเจ้าหรอกนะ” ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ขอเงินเพิ่มอีกสักหน่อยละกันนะเจ้ากระต่าย เจ้าจะได้กินอิ่ม นอนหลับยังไงล่ะ ฮ่า ๆ“หึยย เจ้านี่นะ ได้ ข้ารับปาก”“แต่เดี๋ยวนะ…เจ้าบอกว่าเจ้าคือวิสัตว์วิเศษ งั้นในปั่านั้นไม่ใช่ว่า…….”“บรู๊ว ว วววว วววว บรู๊ว ววว วววว” // เสียงหมาปั่าหอน“ใช่…ปั่าแห่งนี้ยังมีสัตว์วิเศษอื่นๆ อีก หลายตัว แต่ไม่อันตรายหรอกนะ ถ้าเจ้าไม่เข้าไปในปั่าชั้นใน ที่มีม่านแห่งหมอกอยู่นะ”“…” หวังว่าสมุนไพรของเจ้าคงอยู่ไม่ไกลนะ ข้ายังอยากใช้ชีวิตกับท่านพ่อท่านแม่อยู่“แน่นอนๆ”“แต่เดี๋ยวนะ ตอนนี้ข้าอยู่ที่ไหน ทำไมรอบตัวข้าถึงโล่งไปหมด กรี๊ด ด ดดดด”
