ป็นไรหรอก………..”ฉินเฉาเช็ดเลือดบนมุมปาก และลุกขึ้นมาจากหลุมวิชาจิตดลบันดาลกำลังรักษาอาการบาดเจ็บของเขาอย่างต่อเนื่อง“บาดแผลเล็กน้อยแค่นี้ ไม่ทำให้ฉินเฉาล้มลงได้ง่ายๆ หรอก”ฉินเฉากล่าวออกมาอย่างช้าๆ แล้วคลี่ยิ้ม “หลี่ไป๋ซาน นายคือวายร้ายตัวจริง ถึงกับใช้วิธีแบบนี้ซะได้ หึๆ ฉัน ฉินเฉาให้ค่านายมากเกินไปไม่แปลกใจเลยที่ตัวฉันในอดีตจะเลือกกำจัดนายออกไปจากร่าง คนอย่างนาย ไม่ว่าใครก็รังเกียจทั้งนั้นแหละ!”“ฉินเฉา นายคงจะไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วสินะ”สีหน้าของหลี่ไป๋ซานพลันเย็นชาขึ้น“โอ้? นี่ฉันพูดแทงใจดำนายเหรอ?”ฉินเฉาพ่นลมหายใจออกมา “คนอย่างนายมันน่ารังเกียจ เย่อหยิ่งเห็นแก่ตัว นายคิดถึงผู้หญิงของตัวเอง แต่ผู้หญิงของคนอื่นไม่ใช่คนใช่ไหม? ความรักของนายคือความรัก แต่ความรักของคนอื่นเป็นแค่การเล่นพ่อแม่ลูกใช่ไหม?”ฉินเฉาพูดขึ้นมา จากนั้นหันไปมองพี่น้องตระกูลซูด้วยแววตารักใคร่“เพื่อพวกเธอแล้ว ถึงแม้ว่าฉันจะทิ้งชีวิตของตัวเองก็ไม่เป็นไร ถ้าแม้แต่พวกเธอ ฉันก็ยังปกป้องไม่ได้ งั้นชีวิตของฉันจะมีความหมายอะไรอีก?”“นายจะไปรู้อะไร!”หลี่ไป๋ซานคำรามออกมา “อันชิงเป่ยซีคือทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับฉัน!”“งั้นพวกเธอก็คือทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับฉันเหมือนกัน”ฉินเฉาตอบ“ถ้านายคิดที่จะพรากพวกเธอไป นายต้องข้ามศพของฉันไปก่อนสิ่งที่ฉันปกป้องไม่ได้มีแค่โลกเท่านั้น ยังมีผู้หญิงของฉันด้วย”สิ้นเสียง จู่ๆ ฉินเฉาที่กำลังยืนอยู่ในหลุมก
