อไปทางจิ่วเทียนเซียนเฟย พร้อมกับคว้าอากาศที่ว่างเปล่าตรงหน้าทันใดนั้นร่างของจิ่วเทียนเซียนเฟยก็ถูกดึงขึ้นไปด้านบน ขาทั้งสองข้างลอยอยู่บนอากาศ“หวงเยว่เอ๋ยหวงเยว่ ทั้งๆ ที่ฉันบอกไปแล้วว่าฉันคืออิงเทียน เธอก็ยังโจมตีฉันอยู่ได้ หึๆ งั้นเธอก็อย่าหาว่าฉันไม่เห็นแก่มิตรภาพในอดีตล่ะ”สิ้นเสียง เขาก็เริ่มกำมือให้แน่นขึ้นเล็กน้อยใบหน้าอันงดงามของจิ่วเทียนเซียนเฟยขึ้นสีแดงก˹าด้วยความอึดอัด ราวกับกำลังหายใจไม่ออกแต่ในเวลานี้ หลี่ไป๋ซานกลับรู้สึกได้ถึงบางอย่างในมือเขามองไปยังเรือนร่างอันงดงามของจิ่วเทียนเซียนเฟย ซึ่งดูเหมือนว่าจะถูกคนอีกคนดึงรั้งไป ทำให้เขาสูญเสียการควบคุม“แค่กๆ ………”จิ่วเทียนเซียนเฟยไอออกมาหลายครั้ง เธอเกือบจะตายไปแล้วร่างของเธอยังคงอยู่บนอากาศ แต่คราวนี้เธอลอยไปยังทิศทางหนึ่งอย่างช้าๆฉินเฉา!หลี่ไป๋ซานประหลาดใจมาก เมื่อเห็นว่าฉินเฉากำลังยืนอยู่ที่นั่นและยื่นมือข้างหนึ่งออกมาควบคุมจิ่วเทียนเซียนเฟยให้ลอยไปอยู่ข้างกาย“ถ้านายคืออิงเทียนจริงๆ นายจะไม่มีวันทำร้ายหวงเยว่ นายก็แค่แย่งชิงพลังของอิงเทียนไป เพื่อทำเรื่องที่ไม่ต่างอะไรไปจากสัตว์”ฉินเฉายืนนิ่งงัน ขยับปากกล่าวออกมาด้วยน˺าเสียงเย็นชา“ถึงนายจะฟื้นขึ้นมาแล้วยังไง? พลังของนายมีแค่หนึ่งในสี่ส่วนเท่านั้น จะมีปัญญาทำอะไรได้?”“หลี่ไป๋ซาน ฉันว่านายอย่ามั่นใจมากเกินไปจะดีกว่า”ฉินเฉาขยับเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเขาเปล่งแสงเย็นเยียบ
