ู่ข้างๆ เปลี่ยนหางให้กลายเป็นผ้าถูพื้น แล้วนำมาเช็ดน˺าตาตัวเอง“เชี่ย เจ้าจะร้องไห้ทำไม!”เทาเที่ยประเคนกำปั้นให้ซานเส้าทันที“อย่างเจ้าจะไปรู้อะไร คนหยาบคายอย่างเจ้าน่ะ!”ซานเส้าน˺าตาคลอ แต่ยังไม่วายหันไปมองค้อนใส่เทาเที่ย “เจ้ารู้จักแค่เรื่องกิน จะไปเข้าใจความรักได้ยังไง! มันไม่ใช่เรื่องง่ายดายเลยสำหรับฝ่าบาทกับฉินเฉา พวกเขาผ่านเรื่องราวมาด้วยกันมากมาย ในที่สุดก็ลงเอยกันสักที! จะไม่ให้ข้ามีความสุขได้ยังไงกันล่ะ? เจ้าจะบอกว่าข้ามีความสุขไม่ได้งั้นเหรอ?”“ได้ๆๆ เจ้าทำได้แน่นอน!”เทาเที่ยกุมขมับอย่างจนปัญญาเขาไม่เข้าใจความรักจริงๆ นั่นแหละเทียบกับความรักแล้ว เขาคิดว่าเนื้อหมูดูน่าอร่อยกว่าเยอะสิ่งที่เรียกว่าความรักนั้น มันไม่ใช่เรื่องจำเป็น ไม่ใช่สิ่งที่อสูรโบราณอย่างพวกเขาจะเพลิดเพลินกับมันได้ดูองค์ราชินีสิ………เดี๋ยวก็ร้องไห้ เดี๋ยวก็หัวเราะ…………ข้ารับไม่ได้จริงๆ“นะ ในที่สุดเจ้าก็พูดคำที่ข้ารอคอยออกมา………….”ซวนหยวนอิงจี๋ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เธอยกเท้าขาวผ่องเหยียบลงบนสุสาน แล้วก้าวเดินไปมาอย่างมีความสุข พลางเอ่ยถามฉินเฉา “ในที่สุดเจ้าก็ยอมทอดทิ้งผู้หญิงพวกนั้นไปเสียที เจ้าจะมีเพียงข้าตลอดไปใช่หรือไม่?”“…………”ฉินเฉาเงียบไปสักพักหนึ่ง จากนั้นกัดริมฝีปาก ค่อยๆ พูดออกมาทีละคำ“คือ……..แต่งงานหมู่น่ะ……….”“ฉินเฉา เจ้าไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!”ซวนหยวนอิงจี๋ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที เธอชี้หน้าฉินเฉา แล้วตะโกนอ
