เจ้าถึงได้ดื้อรั้นขนาดนี้!”ทั้งๆ ที่เห็นว่าฉินเฉาตายไปแล้ว แต่ซวนหยวนอิงจี๋กลับไม่คิดรักตนซ˺ายังคิดที่จะฆ่าตนให้ตาย เฮยฉีหลินก็บันดาลโทสะออกมาทันที“ข้าคือที่พึ่งพิงที่แท้จริงของเจ้า เจ้ายังไม่รู้อีกเหรอ!”“ข้ารู้เพียงแค่ว่า…………เจ้าจะต้องตาย……….”เมื่อพูดจบ ซวนหยวนอิงจี๋เงยหน้ามองท้องฟ้า แล้วกล่าวออกมาเบาๆ“อสูรโบราณที่ไม่อยากตายไปพร้อมกับมัน จงอยู่ให้ห่างจากข้า………..ข้าไม่อยากให้มือของข้าเปื้อนเลือดของสหายร่วมเผ่าพันธุ์”เหล่าอสูรโบราณหันไปมองหน้ากันทันทีในที่สุดนอกจากเสวียนเฟิงและไป๋เจ๋อ อสูรโบราณตนอื่นๆ ก็พากันออกห่างจากซวนหยวนอิงจี๋ไปทีละตนเพื่อกระบี่สลายวิญญาณ และเพื่อมงกุฎของเฮยฉีหลิน ไม่รู้ว่ามีอสูรโบราณที่ต้องสังเวยชีวิตไปทั้งหมดกี่ตนและยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาไม่ได้ต้องการเป็นศัตรูกับซวนหยวนอิงจี๋จริงๆ“หึๆ …….ถึงจะไม่มีขยะเหล่านั้น แต่คิดว่าข้า เฮยฉีหลินจะกลัวเจ้าเหรอ?”เฮยฉีหลินหัวเราะเยาะ แล้วยื่นมือออกไป พร้อมกับสร้างเพลิงกลุ่มหนึ่งขึ้นมาบนฝ่ามือ“เพลิงวิบัติเก้าสวรรค์ของข้าแผดเผาทำลายทุกสิ่งทุกอย่างในโลกใบนี้ได้ ข้าจะเผาร่างของอิงเทียนให้หมดสิ้น เจ้าจะได้เลิกคิดถึงมันเสียที!”สิ้นเสียง เพลิงสีดำก็พุ่งลงมายังร่างของฉินเฉา“ไปให้พ้น!”เส้นผมด้านหลังของซวนหยวนอิงจี๋ลอยขึ้นมาบนอากาศ แผ่กระจายออกไปทั่ว ก่อนที่จะรวมตัวกันกลายเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ เข้าสกัดกั้นเพลิงวิบัติเก้าสวรรค์ของเฮยฉีหลิน
