จิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์!
นอกจากนี้ ไม่ว่าจะมองจากบรรยากาศในที่เกิดเหตุหรือจากสีหน้าของหลินหม่านฉาง ฉินซานไห่ก็สัมผัสได้เลือนรางว่านี่ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ และอาจจะเป็นหลินหม่านฉางเองที่วางแผนทำให้หานชิงอวี่ตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต
เมื่อเห็นฉินซานไห่มีท่าทางลังเล ใบหน้าของหลินหม่านฉางก็มืดลงอย่างเห็นได้ชัด
เขามองไปที่ฉินซานไห่สีหน้าหม่นหมองแล้วเอ่ยปากพูดว่า
“เป็นอะไรไปคณบดีฉิน เรื่องนี้ตัดสินใจยากขนาดนั้นเลยเหรอ”
ฉินซานไห่ไม่สนใจความเห็นมากมายของหลินหม่านฉางเมื่อครู่ แต่เอ่ยปากพูดกับหลินหม่านฉางตรงหน้าว่า
“ผมจะคิดวิธีการจัดการเรื่องนี้เอง”
“พวกคุณออกไปก่อนเถอะ ผมอยากคุยกับเสี่ยวหานตามลำพัง”
เจี๋ยเป่าที่อยู่ด้านข้างเห็นดังนั้นก็อยากจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างกับฉินซานไห่ แต่สุดท้ายก็ถูกหลินหม่านฉางขวาง
ก่อนจะได้ยินหลินหม่านฉางพูดกับฉินซานไห่ด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
“ตกลง”
“เจี๋ยเป่า พวกเราไปกันเถอะ”
“แม้ว่าตอนนี้คณบดีฉินจะมีความคิดมากมายในใจ แต่ผมเชื่อว่าคณบดีฉินจะตัดสินใจอย่างมีเหตุผล”
หลังจากพูดจบ เขาก็พาเจี๋ยเป่าก้าวไปที่ประตูทางออก ก่อนจะจากไปอย่างผึ่งผาย
เมื่อเห็นทั้งสองคนจากไป ฉินซานไห่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วหันกลับไปมองที่หานชิงอวี่อีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้แววตาของเขากลับเจือด้วยความรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย
หานชิงอพูดกับฉินซานไห่อย่างไม่อ้อมค้อม
“คณบดีฉิน เรื่องราวตอนนี้น่าจะชัดเจนแล้ว”
