มใหญ่ขึ้นมาร่ายรำหนัก มันหนักมาก!มีพลังในการบีบอัดอรหันต์ปีศาจ แต่กลับไม่มีพลังในการแบกรับมัน!ฉินเฉารู้สึกว่ามีอุปสรรคมากมายเหลือเกิน!ตู้ม!แขนของอรหันต์ปีศาจทั้งสองข้างพังทลาย ฉินเฉาเองก็ต้องก้าวถอยหลังไปเช่นกัน“ฮ่าๆๆ ไอ้ขยะ ถึงเจ้าจะแบกรับพลังนี้ไว้จนหมดแรง พลังของเจ้าก็เทียบกับข้าไม่ได้อยู่ดี! ยอมตายไปแต่โดยดียังง่ายดายซะกว่า!”เนี่ยเจียกล่าวออกมา จากนั้นเหวี่ยงคมมีดบนมือเข้าใส่ลำคอฉินเฉาอีกครั้งแต่ในเวลานั้น ฉินเฉาก็เข้าใจอะไรบางอย่างได้ทำไมเขาถึงจะต้องพยายามแบกรับพลังทั้งหมดของอรหันต์ปีศาจเอาไว้ด้วยล่ะ?และทุกครั้งที่เนี่ยเจียโจมตีใส่เขา ทำไมถึงใช้แค่มือขวาเท่านั้น?หรือว่าหมอนั่นกำลังเสแสร้งอยู่?เป็นไปไม่ได้………….ถึงเนี่ยเจียจะหยิ่งผยอง แต่ในความคิดของฉินเฉา ชายคนนี้เป็นคนเจ้าเล่ห์มาก ความหยิ่งผยองเป็นเพียงสิ่งที่มาปกปิดตัวตนเอาไว้เท่านั้น…………..ถ้าอย่างนั้น………….ก็อธิบายเรื่องทั้งหมดนี้ได้แล้ว!“เจ้าจะต้องเสียใจที่กลายเป็นอรหันต์ปีศาจ! ไอ้ขยะ!”เนี่ยเจียกล่าวออกมา แล้วเหวี่ยงคมมีดบนมือเข้าใส่ลำคอของฉินเฉาชิ้ง!แต่ในเวลานี้ ฉินเฉาได้ยื่นแขนซ้ายออกมาสกัดกั้นคมมีดของเนี่ยเจียจนเกิดเสียงดังสนั่นแสงสีทองปะทุออกมาระหว่างคนทั้งคู่ดวงตาของเนี่ยเจียสะท้อนความตื่นตระหนกออกมา“อะ………อะไรกัน……….”“ขอโทษที………..ความลับของนายถูกฉันมองเห็นไปไกลกว่านั้นแล้ว…………..”ฉินเฉาบีบมือขวาของเนี่ยเจีย ริมฝีปากแสยะร
