หนัง”พระพุทธเจ้ากล่าวสิ่งที่น่าประหลาดใจออกมา ทำให้ฉินเฉาผงะไปอะไรนะ?เท่าที่ฟังดู……….คือพระพุทธเจ้าไม่คิดที่จะช่วยเหลืองั้นเหรอ?“ชีวิตคนเราช่างแสนสั้น สิ่งที่ปลูกฝังได้คือวัฏสงสาร”พระพุทธเจ้ากล่าวต่อไปว่า “กรรมไหลเวียนทั่วฟ้าดิน ตามสนองไม่จบสิ้น หากพวกเราต้องเผชิญหน้ากับการทำลายล้างจริงๆ นั่นก็เป็นผลกรรมที่ตามสนองพวกเรา”“เหลวไหล!”เดิมทีฉินเฉาจะบอกว่าผายลม แต่พอคิดว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือพระพุทธเจ้า เขาก็เกรงว่าจะไม่เหมาะสม จึงต้องเปลี่ยนคำพูด“พระพุทธเจ้าควรจะโปรดสรรพชีวิตในจักรวาลไม่ใช่เหรอ?”“สรรพชีวิตมีมากมายเท่าไหร่?”พระพุทธเจ้ากล่าวออกมาช้าๆ “หากรอให้พระพุทธเจ้ามาโปรดสรรพชีวิตจะไม่ใช่ปรสิตที่ไร้ประโยชน์งั้นเหรอ? หากต้องการความช่วยเหลือ ก็ต้องเรียนรู้ที่จะช่วยเหลือตัวเองเสียก่อน”ฉินเฉาคิดในใจ คำพูดของพระพุทธเจ้านั้นมีเหตุผลแต่เขาก็ไม่ชอบการเป็นฝ่ายต้านรับ รอให้คนอื่นมาเข่นฆ่า“ขออภัย ฉินเฉาผู้นี้ไม่เห็นด้วยกับมุมมองของท่าน ถึงท่านไม่ช่วยก็ไม่เป็นไร ฉินเฉาจะแบกรับภาระนี้เอาไว้เอง! เดิมทีผมก็ไม่ได้คาดหวังอะไรจากท่านมากนัก ตอนนี้เลยไม่มีอะไรให้ผิดหวัง หวงเยว่ พวกเราไปกันเถอะ”เมื่อพูดจบ ฉินเฉาก็จับมือจิ่วเทียนเซียนเฟย และหันหลังเดินจากไป“ช้าก่อน”นึกไม่ถึงเลยว่าพระพุทธเจ้าจะหยุดฉินเฉาเอาไว้“ประสกฉินช่างใจร้อนเหลือเกิน เรายังพูดไม่ทันจบ ประสกก็จะคิดที่จะจากไปแล้วเหรอ?”“ในเมื่อท่านไม่เต็มใ
