เขา
นักข่าวหลินจากเว็บไซต์เหอกู่ที่ให้ความสนใจกับความคิดเห็นของประชาชนบนอินเทอร์เน็ต ก็ให้ความสนใจความเคลื่อนไหวที่ประตูไปด้วย
เมื่อเห็นเฝ่ยไป่ลู่เตรียมจะออกไปเงียบ ๆ กับรถตำรวจ เขาก็กัดฟันแล้วแอบตามไป
เขาถ่ายรูปทันแค่ไม่กี่รูป รถตำรวจก็แล่นออกไปไกลอย่างรวดเร็ว
เมื่อไม่ได้รับข้อมูลเป็นที่แรก นักข่าวหลินก็ลดกล้องลงอย่างผิดหวัง เขากำลังเตรียมตัวจากไป ทันใดนั้นชายคนหนึ่งในชุดสูทและสวมรองเท้าหนังก็ลงจากรถมาขวางทางเขา
เฝ่ยอวี้มองกล้องแล้วพูดว่า “ส่งสำเนารูปภาพที่แกเพิ่งถ่ายมาให้ฉัน”
“แล้วคุณเป็นใคร?” นักข่าวหลินมองเขาหัวจรดเท้า หน้าตาก็เป็นคนแต่นิสัยเป็นหมา*[2] ทำไมแค่มารยาทก็ยังไม่รู้? “ขวางทางอยู่ หลีกไปสิ”
เฝ่ยอวี้เชิดคางขึ้นแล้วพูดอย่างหมดความอดทนว่า “ฉันจะซื้อมันในราคาหนึ่งแสนหยวนต่อใบ”
บ้าไปแล้ว! รูปดารายังไม่ได้ราคาหนึ่งแสนหยวนเลย นักข่าวหลินไม่เชื่อแม้แต่น้อยและเดินตรงจากไป
เฝ่ยอวี้สีหน้าบึ้งตึงอย่างรวดเร็ว “นักข่าวของเว็บเหอกู่ใช่ไหม?”
เขาบังเอิญผ่านมาที่นี่ แล้วเห็นภาพเฝ่ยไป่ลู่ขึ้นรถตำรวจเข้าพอดี แต่ยังไม่ทันได้ถ่ายรูป คนก็ไปแล้ว
เลยอยากจะขอจากนักข่าวคนนั้น คิดไม่ถึงว่าจะไม่รู้ดีรู้ชั่วขนาดนี้!
เฝ่ยอวี้ควักโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรออก เช่นนี้แล้วถึงจากไปอย่างพึงพอใจ
เมื่อนักข่าวหลินกลับมาที่สำนักงานของเว็บไซต์เหอกู่ หัวหน้าบรรณาธิการที่มีสายตาเย็นชากับเขามาตลอดกลับมีท่าทางที่อ่อนโ
