บทที่ 299 เงินดำ
“คุณเป็นหมอใช่ไหม?”
ญาติคนหนึ่งพูดกับหานชิงอวี่ด้วยน้ำเสียงหยาบคาย สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
หานชิงอวี่คุ้นเคยกับความโกรธแบบนี้เป็นอย่างดี เขาตอบกลับอย่างใจเย็นว่า
“ใช่ครับ ผมเป็นหมอเวรที่เข้าเวรกะกลางคืนครั้งนี้ ตอนนี้อาการของคนไข้เป็นอย่างไรบ้างครับ?”
ไม่คิดเลยว่าประโยคนี้จะทำให้เรื่องแย่ลง
ทันทีที่พูดจบ สีหน้าของญาติคนไข้ตรงหน้ากลับยิ่งฉุนเฉียวมากขึ้น
“เป็นอย่างไรน่ะเหรอ?”
“เฮอะ คุณยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ!”
“พ่อของฉันกระดูกหักเข้ามานอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลของพวกคุณ หมอบอกว่าจะฉีดน้ำตาลกลูโคสให้ เราคิดว่าไม่จำเป็น แต่หมอก็ยืนยันว่าจะให้”
“ได้ งั้นเราก็ให้ฉีดน้ำตาล”
“แต่ตอนนี้พ่อของฉันกลับหมดสติไปเลย เรียกยังไงก็ไม่ตื่น แล้วดูตัวเลขบนเครื่องข้าง ๆ คุณสิ มันก็ผิดปกติไปหมดเลย ส่งเสียง ปิ๊บ ปิ๊บ ปิ๊บ วุ่นวายไปหมด!”
“คุณจะอธิบายได้ไหมว่านี่มันเรื่องอะไรกัน? พวกเราส่งพ่อมาที่โรงพยาบาลของพวกคุณ เพื่อให้พวกคุณช่วยชีวิตเขา ไม่ใช่ให้พวกคุณมาฆ่าเขานะ!”
“ฉันขอบอกคุณเอาไว้เลยนะ ถ้าพ่อของฉันเป็นอะไรไป พวกเราจะเอาเรื่องโรงพยาบาลของพวกคุณเป็นที่แรกเลย!”
ชายอีกคนที่อายุมากกว่าเดินเข้ามาใกล้ ๆ แล้วพูดกับหมอตรงหน้าว่า
“คุณเป็นหมอที่นี่ใช่ไหม? รีบไปดูอาการพ่อหน่อยเถอะ อย่าปล่อยให้เสียเวลาเลย”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หานชิงอวี่จึงเดินไปที่ด้านหน้าของคนไข้ แล้วเริ่มตรวจสอบถุงยาที่คนไข้กำลั
