ึ่งขึ้นมาในมือเขาเอ่ยถามฟ็อกซ์ พร้อมกับหัวเราะออกมา“ว่ายังไง? คุณฟ็อกซ์ต้องการกินยาเม็ดนี้ไหม?”“ท่านฉิน ท่านไม่ไว้วางใจในตัวพวกข้า!”ชายเผ่าจิ้งจอกที่อยู่ข้างๆ ฟ็อกซ็ กล่าวขึ้นมาอย่างอดไม่ได้“พวกข้าลี้ภัยมาอยู่กับท่านด้วยความจริงใจ แต่ท่านกลับใช้วิธีนี้มาเหยียบย˹าความภักดีของพวกข้า มันทำให้พวกข้ารู้สึกเศร้าใจเหลือเกิน!”เขากุมหน้าอก กล่าวขึ้นมา“จริงใจหรือไม่จริงใจ มันเป็นเพียงแค่ลมปากเท่านั้น”แต่ฉินเฉาไม่หวั่นไหว เขายังคงถือเม็ดยา แล้วพูดต่อไป“ถ้าจริงใจจริงๆ ก็แค่ลองกินยาเม็ดนี้เข้าไป”เขากล่าว พร้อมกับส่งเม็ดยาให้กับจิ้งจอกชรา “ตราบใดที่คุณพูดความจริงออกมา หลังจากนี้อีกหนึ่งชั่วโมง ฤทธิ์ของยาก็จะหายไป”“หึๆ ท่านฉินประเมินข้าต˹าเกินไปแล้ว”จิ้งจอกชรารับยาเม็ดนั้นมากลืนลงคอ“ความจริงใจที่ข้ามีต่อเทือกเขาทรายเหลือง ใต้หล้าย่อมรับรู้ได้”เขากินยาเข้าไปเร็วมาก ถึงคนอื่นจะห้ามปราม มันก็สายเกินไปแล้วไรลีย์รู้สึกพอใจมากทีเดียว ในใจคิดไปว่า อาจารย์ก็ยังเป็นอาจารย์มีความเมตตาอยู่ในใจเสมอ“เอาล่ะ ในเมื่อคุณฟ็อกซ์เป็นคนตรงไปตรงมามากขนาดนี้ พวกเราก็จะทำการทดสอบเล็กๆ น้อยๆ กันดูก่อน”ฉินเฉาคลี่ยิ้มออกมา “ยาเม็ดนี้มหัศจรรย์มาก ถ้าเป็นคำโกหกเล็กๆ น้อยๆ อย่างเช่นคำพูดถ่อมตัว อาการบาดเจ็บที่คุณได้รับก็จะน้อยลงไปด้วย ถ้าโกหกเรื่องใหญ่ คุณฟ็อกซ์ก็อาจจะตายอยู่ในเทือกเขาทรายเหลืองของพวกเรา แต่ถ้าคุณฟ็อกซ์พูดควา
