“แต่ข้าได้ยินมาว่า จักรพรรดิแห่งสัตว์ก็ต้องการให้เผ่าพันธุ์บิสเตอร์กลับมารุ่งเรืองขึ้นอีกครั้ง”นานาซีกล่าวออกมาด้วยความหนักใจถึงเธอจะมีความภาคภูมิใจของเผ่าหงส์ แต่สาวน้อยคนนี้ก็ยังมีความเมตตาอยู่เสมอเมื่อเห็นเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์บาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมาก เธอก็ทนมองดูไม่ได้“ฮ่าๆๆ เพื่อความรุ่งเรืองของเผ่าพันธุ์บิสเตอร์งั้นเหรอ?”ฉินเฉาหัวเราะ แล้วกล่าวออกมาว่า “นานาซี ฉันขอถามอะไรเธอหน่อย เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง เธอสามารถฆ่าชาวโฮแมนผู้บริสุทธิ์คนอื่นได้ไหม? เธอทำแบบนั้นได้หรือเปล่า?”“ข้าทำไม่ได้หรอก………”นานาซีส่ายหน้า“ใช่ แต่จักรพรรดิแห่งสัตว์ทำได้ กองทัพทาสของเจ้านั่นก็ทำได้”ฉินเฉาพูดต่อไป “เรื่องที่พวกมันเข่นฆ่าทาสกันตามใจชอบในคืนนั้น เธอเองก็รู้ดี พวกมันไม่ได้มองเห็นทาสเป็นมนุษย์ เผ่าพันธุ์แบบนี้จะแตกต่างอะไรไปจากพิภพหลิง? พวกเราทุกคนต่างก็บอกว่ากำลังต่อสู้เพื่อดวงดาวของตัวเองมากกว่าที่จะต่อสู้เพื่ออิสรภาพ ฉันทำแบบนี้เพื่อที่จะให้คนบนโลกของฉันมีชีวิตและอิสรภาพ ส่วนชาวบิสเตอร์ทำเพื่ออำนาจและสถานะ แค่นี้พวกเราก็แตกต่างกันแล้ว”“อืม………ดูเหมือนว่าพวกเราสองฝ่าย จะมีเพียงฝ่ายเดียวที่มีชีวิตรอดสินะ”นานาซีถอนหายใจออกมาเบาๆ“ใช่ มีเพียงฝ่ายเดียวที่จะมีชีวิตรอด”เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ฉินเฉาก็รู้สึกหนักใจมากเช่นเดียวกัน“ส่วนพิภพหลิงก็นั่งดูละคร คอยมองดูพวกเราต่อสู้กันเองอย่างไม่จบไม่สิ้น”ฉินเฉาก
