กทุกทิศทาง เมืองนี้ไม่มีทางเหลือรอดอย่างแน่นอนแต่คนพวกนี้กลับยังนั่งเฉยๆ ได้!การที่เธอพามนุษย์อัจฉริยะมาเข้าร่วมกับที่นี่ มันเป็นเรื่องที่ถูกหรือผิดกันแน่!“นายท่าน จำนวนของกองทัพหมาป่าที่บุกเข้ามาจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ มีอยู่เกือบ 100,000 นายเลยครับ แถมพวกมันยังรวดเร็วมากด้วย!”“ปล่อยให้กองทัพจิ่วหลีไปจัดการพวกมัน”ฉินเฉากล่าวออกมา “พี่ใหญ่ชือโหยวคิดว่ายังไงบ้าง?”“ฮ่าๆๆๆ! ในที่สุดก็ถึงเวลาของข้าเสียที!”ชือโหยวหัวเราะร่าออกมาทันที “เจ้าไม่ปล่อยให้พวกข้าลงมือเสียตั้งนาน ข้าแทบจะอึไม่ออกอยู่แล้ว! ปล่อยให้ข้าจัดการเอง ก็แค่ลูกหมาแสนตัวไม่ใช่เรอะ! ให้นักรบเผ่าจิ่วหลีออกไปสัก 3 คน เพียงพอหรือไม่?”“เชี่ย!”ฉินเฉาหน้าดำคล˺า“ให้นักรบคลั่งในเผ่าจิ่วหลีทั้งหมดออกไปฆ่าหมาป่าพวกนั้นให้หมด!”ฉินเฉากล่าวออกมา “ห้ามให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว จะปล่อยให้คนของเราได้รับบาดเจ็บไม่ได้เด็ดขาด โดยเฉพาะคนธรรมดาที่อยู่ในเมือง!”“ก็ได้ เรื่องเล็กๆ แค่นี้ ถึงกับส่งกองทัพเผ่าจิ่วหลีทั้ง 500 คนของข้าออกไปเชียวเหรอ? เลวร้ายเกินไปแล้ว เฮ้อ”ชือโหยวส่ายหน้า แต่ก็ลุกขึ้นยืนและเดินออกไปข้างนอกศาสดาโลลิได้แต่อ้าปากค้างทำไมคนในเทือกเขาทรายเหลืองแต่ละคนถึงได้เย่อหยิ่งขนาดนี้!พวกเขาไม่รู้สึกถึงวิกฤตที่อยู่ตรงหน้าเลยเหรอ?“พี่ใหญ่ ให้ข้าออกไปเถอะ!”ศาสดาโลลิกระโดดโหยง ยกมือขึ้นมา แล้วพูดว่า “นี่เป็นเรื่องที่ร้ายแรงมากเลยนะ ไม่ใช่เร
