นที“พวกมันมีความสามารถขนาดนั้นเชียวเหรอ? ถ้าพวกมันไม่มาแตะต้องพวกเรา พวกเราก็ฆ่าพวกมันไม่ได้เหมือนกัน”ผู้บริหารอีกคนหนึ่งเบ้ปาก กล่าวขึ้นมา “ที่จริงการเจรจากัน มันก็เป็นความคิดที่ไม่เลวเลย ข้าว่าพวกเรายังพูดคุยกันได้”“เจรจากับน้องสาวเจ้าน่ะสิ! ไอ้ขี้ขลาด! จะไปกลัวมนุษย์อัจฉริยะทำไม? ปล่อยให้เทอร์มิเนเตอร์ไปกวาดล้างพวกมันตรงๆ เลยดีกว่า!”“สายการผลิตของมนุษย์อัจฉริยะนั้นร้ายกาจเกินไป เจ้าจะฆ่าพวกมันทั้งหมดได้เหรอ?”“ฆ่าไปทีละหน่อย เดี๋ยวก็ฆ่าจนหมดเองนั่นแหละ!”“เถียงข้างๆ คูๆ!”“เชี่ย พวกเจ้าชอบจับผิดนักใช่ไหม? มาสู้กันเลยสิวะ!”“สู้ก็สู้สิ ใครจะไปกลัวเจ้า!”จู่ๆ เหล่าผู้บริหารก็มีปัญหากันเองเสียแล้วแต่ละคนเริ่มม้วนแขนเสื้อ และแสดงท่าทีก้าวร้าวออกมาและในเวลานี้ ในที่สุดรองผู้นำดินแดนก็ทนนั่งอยู่เฉยๆ ไม่ไหว เขาทุบโต๊ะ และคำรามออกมาเสียงดังลั่นการห้ามปรามของรองผู้นำดินแดนนั้นได้ผลดีเป็นอย่างยิ่งเหล่าผู้บริหารนั่งนิ่งเงียบกันทันทีไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา พวกเขาเพียงแค่จ้องมองไปยังรองผู้นำดินแดนเท่านั้น“เจ้าพวกโง่”รองผู้นำดินแดนกล่าวอย่างเย็นชา “มัวแต่มาทะเลาะกันอยู่ที่นี่แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร? มันแก้ปัญหาได้ไหม? เอาแต่โหวกเหวกโวยวายกันอยู่ได้! ตะโกนด่ากันอย่างกับพวกปากตลาด!”“นายท่าน……….งั้นท่านมีความคิดเห็นว่ายังไงครับ…………”“ใช่ครับนายท่าน หรือว่าพวกเราจะไม่ต้องไปสนใจมนุษย์อัจฉริยะ?”“มนุษย์อ
