ทำไมเธอถึงได้มั่นใจมากว่าเทือกเขาทรายเหลืองจะสามารถอยู่ในแนวป้องกันได้?”“สหายฉินเฉาที่รัก นายกำลังเปลี่ยนเรื่อง!”ซูเฟยปิดปากหัวเราะคิกคักออกมา พลางหันไปจ้องฉินเฉา แล้วกล่าวว่า “นายยังไม่ได้ตอบคำถามของพี่สาวอาเธน่าเลยนะ”“บอสซู………..เธอจะทำให้ฉันไม่มีที่ยืนจริงๆ ใช่ไหม……….”ฉินเฉาหันไปมองซูเฟยด้วยความน้อยใจ “ซูจีก็อยู่ที่นี่ด้วยนะ…………เธอไม่กลัวว่าฉันจะถูกทุบตีเอาเหรอ? ฉันก็กลัวเจ็บเหมือนกันนะ…………”“ฮิๆ …………”แต่ไม่คาดคิดเลยว่า ซูจีที่นั่งอยู่ด้วยจะหัวเราะออกมา “ไม่เป็นไรหรอก นายพูดออกมาสิ ฉันรอฟังอยู่ นายทำเหมือนว่าฉันไม่อยู่ด้วยก็ได้”“เอ่อ……..”ฉินเฉาเช็ดเหงื่อทันที สาวสวยคนนี้ก็นั่งอยู่ที่นี่ด้วย แถมยังแผ่บรรยากาศอันดุดันส่งตรงไปยังฉินเฉาให้คิดว่าเธอไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วยน่ะเหรอ? ไม่มีทาง!มันยากเกินไปแล้ว!“ใช่แล้ว พูดออกมาเลย……….”สายตาของโรซี่ที่จ้องมองฉินเฉานั้นเต็มไปด้วยความรัก เธอพูดออกมาว่า “พวกเราก็อยากรู้เหมือนกันว่า ที่ท่านฉินพยายามรวบรวมสาวๆ เอาไว้มากมายขนาดนี้ ก็เพื่อที่จะใช้งานพวกเราหรือเปล่า!”“เอ่อ คือว่า…….”“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยกำลังถือปืนไรเฟิลเอาไว้ในมือ และกล่าวออกมาอย่างไม่ใส่ใจนัก“ถึงยังไงเขาก็ไม่ใช่คนดีอยู่แล้ว ฉันอยากจะจับกุมเขามาตั้งนานแล้วเหมือนกัน”“ฮิๆ ไม่ใช่ว่าพี่สาวจับกุมหัวใจของอาจารย์ไปแล้วเหรอ…………”หลิวอิงที่อยู่ข้างๆ กล่าวแซว ทำเอาอ้ายเสี่ย
