งที่บินอยู่ในอวกาศ และฟังศาสดาโลลิที่นั่งอยู่ข้างหน้าอธิบายไปด้วย“หลังจากที่พวกเราหลบหนีพวกพันธมิตรพิภพหลิง ทุกคนก็แยกย้ายกระจัดกระจายกันออกไป และหยั่งรากอยู่บนดวงดาวน้อยใหญ่มากมาย ร่างกายของข้าเกือบจะถูกทำลายไปแล้ว แต่โชคดีที่ยังมีร่างอวตารอยู่ด้วย นี่คือร่างอวตารที่ข้าชอบที่สุดและพึงพอใจที่สุด ดังนั้นข้าถึงได้ส่งข้อมูลทั้งหมดมาไว้ที่นี่”เมื่อพูดถึงร่างปัจจุบัน โลลิน้อยดูมีความสุขเป็นยิ่งเธอแบมือและกำมือเล็กๆ อย่างช้าๆ ราวกับกำลังเพลิดเพลินไปกับความรู้สึกของร่างกายมนุษย์“ทำไมเธอถึงได้อยากเป็นมนุษย์ขนาดนั้น? เป็นมนุษย์มันดีจริงๆเหรอ?”ฉินเฉาเอ่ยถามเธออย่างอดไม่ได้“เป็นมนุษย์มันต้องดีอยู่แล้ว!”โลลิน้อยพยักหน้า พูดขึ้นมา“เป็นมนุษย์น่ะ ได้มีความสุขไปกับอาหารอร่อยๆ ได้ใส่เสื้อผ้าสวยๆ ได้สัมผัสอากาศร้อนและอากาศเย็นบนโลก”เธอกระพริบตามองฉินเฉา “และที่สำคัญที่สุด คือเป็นมนุษย์แล้วมีความรู้สึก เป็นเครื่องจักรมันมีอะไรดี? เย็นชืดอย่างกับภูเขาน˺าแข็งพวกเราไม่มีความรู้สึกใดๆ เลย คุณค่าเพียงอย่างเดียวที่มี คือการทำตามคำสั่งของเจ้านาย ‘ค่ะ นายท่าน ได้ค่ะ นายท่าน ทราบแล้วค่ะ นายท่าน’ ”เมื่อพูดจบ ดวงตากลมโตที่ฉายแววขี้เล่นก็กระพริบตาปริบๆ “เจ้าคิดว่าชีวิตแบบนี้มันน่าสนใจเหรอ?”“น่าเบื่อมาก………..”ฉินเฉาไม่กล้าจินตนาการเลย“ข้าก็พัฒนามาจากขั้นนั้นนั่นแหละ ดังนั้น ข้าถึงเข้าใจความเจ็บปวดนั้นดีที่สุด”สีหน
