สิ่งที่ทำให้ข้าเสียใจมากที่สุด คือการมอบความสามารถในการคิดวิเคราะห์ให้กับเจ้า”ศาสดาโลลิถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วกล่าวว่า “เพราะเจ้าถูกลิขิตให้เป็นแค่เครื่องจักร ถึงเจ้าจะมีความสามารถในการคิดด้วยตัวเองแต่เจ้าก็ไม่มีความรู้สึกอยู่ดี การวิวัฒนาการของเจ้ามันไม่สมบูรณ์”“ความรู้สึก? ความรู้สึกคือจุดอ่อนที่ร้ายแรงถึงชีวิต!”ป้าเทียนกล่าวด้วยสีหน้ามืดครึ้มว่า “ข้า ป้าเทียน สมควรที่จะเป็นราชาแห่งจักรวาล ข้าจะไม่ยอมมีจุดอ่อนที่ร้ายแรงแบบนั้น! ส่วนเจ้าท่านศาสดา เจ้าไม่มาที่นี่มันก็ดีอยู่แล้ว แต่ในเมื่อเจ้ามาถึงที่แล้ว วันนี้ก็จะเป็นวันตายของเจ้า!”สิ้นเสียง ยานราชินีแมลงนับพันลำก็เปล่งแสงสีดำบนร่างกายทันที“ไหนๆ เจ้าก็กลายเป็นสิ่งมีชีวิตไปแล้ว งั้นรังสีมรณะก็คงจะทำให้เจ้าได้รู้สึกดี!”“ฉินเฉา ช่วยข้าด้วย!”ใบหน้าของศาสดาโลลิไม่มีความหวาดกลัวอยู่เลยแม้แต่น้อย แต่เธอก็ยังหันมาพูดกับฉินเฉา“ฉันอีกแล้วเหรอ?”ฉินเฉาชี้นิ้วไปที่จมูกตัวเอง “ฉันแค่แวะมาซื้อซีอิ๊วเฉยๆ นะ!”“พวกเราไม่ได้อยู่ฝั่งเดียวกันหรอกเหรอ!”ศาสดาโลลิกระพริบตามองฉินเฉาฉินเฉารู้สึกว่า ตัวเองกำลังตกลงมาในหลุมพรางยังไงชอบกล“เฮ้อ มาลงเรือโจรสลัดชัดๆ”ฉินเฉากล่าวออกมา ก่อนที่จะวางฝ่ามือลงบนผนังเบาๆและทันใดนั้นเอง แสงสีทองก็ส่องสว่างไปทั่วทั้งยาน“นี่คือรังสีมรณะที่ข้าพัฒนาขึ้นมา แม้แต่เกราะป้องกันของเทอร์มิเนเตอร์ก็ต้านทานมันไม่ได้!”ป้าเทียนกล่าวเย้
