วกเจ้าอยากโดนด่ามากนัก ข้าก็หามาให้พวกเจ้าได้”“งั้นก็ช่างมันเถอะ………..”ฉินเฉาเหงื่อตก “ข้าพาทหารเหล่านี้ไปด้วยไม่ได้หรอก ภารกิจสำรวจ ยิ่งคนน้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดีไม่ใช่เหรอ? มีแค่ข้ากับพี่สาวแค่สองคนก็พอแล้ว”“เจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่เอา?”ทหารส่งมอบคำสั่งมองฉินเฉาด้วยความแปลกใจ แล้วเอ่ยถามออกมา“ไม่เอา……….”ฉินเฉาโบกมือปฏิเสธอย่างเด็ดขาดพาคนเหล่านี้ไปด้วย ก็มีแต่จะไปเป็นภาระ“ดี ถึงหัวหน้าหน่วยจะไม่ต้องการทหาร แต่พวกเราก็จะส่งสารวัตรทหารไปกับพวกเจ้าอยู่ดี”สิ้นเสียง เขาก็อ่านใบคำสั่งในมือ แล้วกล่าวออกมาว่า“ไปได้แล้ว สารวัตรทหารของเจ้ากำลังรออยู่ที่ประตูค่ายทหาร รีบไปรวมพลกันตรงนั้น ถ้าพวกเจ้าไปสาย อาจจะถูกเฆี่ยนตีก็ได้นะ หึๆ…………..”สิ้นเสียง ทหารส่งมอบคำสั่งก็หันกลับมามองนานาซีอีกหลายหนฉินเฉาอยากจะควักลูกตาของหมอนั่นออกมาจริงๆย่ามันเถอะ ลูกตาแทบจะหล่นลงมาบนต้นขาของนานาซีอยู่แล้วแต่เบื้องบนส่งสารวัตรทหารมาให้เขางั้นเหรอ?ดูเหมือนว่าไอเว็ทจะกังวลเรื่องเขามากทีเดียวกลัวว่าเขาจะหนีไปงั้นเหรอ?หึๆ ……..ฉินเฉาส่ายหน้า จากนั้นพานานาซีเดินมุ่งหน้าไปยังประตูค่ายทหารไม่รู้ว่าตลอดเส้นทาง เธอดึงดูดสายตาของทหารทาสได้ทั้งหมดกี่คนนานาซีเปรียบเสมือนไข่มุกที่เปล่งแสงแพรวพราว ดึงดูดความสนใจของเพศตรงข้ามได้ตลอดเวลาถึงฉินเฉาอยากจะซ่อนตัวเธอ แต่ก็ซ่อนเอาไว้ได้ไม่มิดแถมนานาซียังสวมเสื้อผ้าที่น่าดึงดูดมากขนาดนี้ฉินเฉาเห็น
