าวสั่นไปทั่วทั้งร่างกายฉินเฉาก็กำหมัดแน่นเช่นเดียวกันสำหรับกองทัพทาส การฆ่าทาสก็ไม่ต่างอะไรไปจากการฆ่าสัตว์ไม่มีใครหันมาสนใจเรื่องนี้ถึงแม้ว่าทุกคนจะเป็นทาส แต่ทาสก็ยังแบ่งที่ต˹าที่สูงเช่นเดียวกันกองทัพทาสก็คือขุนนางในหมู่ทาสอย่างไม่ต้องสงสัยทหารเหล่านี้ไม่ได้ต่อสู้เพื่ออิสรภาพของตัวเอง แต่พวกเขากำลังเข่นฆ่าพวกเดียวกันการคงอยู่ของกองทัพพรรค์นี้จะมีคุณค่าอะไร?“น้องชาย……….กอดข้าที……….”นานาซีรู้สึกเหน็บหนาวเหลือเกินเธออดไม่ได้ที่จะร้องขออ้อมกอดจากฉินเฉาให้ปฏิเสธงั้นเหรอ?มันจะเป็นไปได้ยังไง!ถ้าปฏิเสธได้ ฉินเฉาก็ไม่ใช่ฉินเฉา แต่เป็นเฉินอิงหยางแล้ว!เขาจะต้องมอบความอบอุ่นให้พี่สาว…………แน่นอนว่ามันไม่มีความหมายอื่น!เขามีใจที่จะหยิบยื่นถ่านให้ท่ามกลางหิมะจริงๆ!เมื่อฉินเฉาคิดได้แบบนั้น เขาก็พลิกตัว เลิกผ้าห่มขึ้น จากนั้นก็เข้าไปกอดร่างกายที่หนาวสั่นของนานาซีร่างกายนุ่มนิ่มของนานาซียังคงสั่นสะท้านเล็กน้อยเธอคงจะโกรธและหวาดกลัวมากถ้าเธอไม่ได้มาพบเขา เธอก็คงจะมีจุดจบแบบเดียวกันนานาซีโอบแขนรอบลำคอของฉินเฉา และฝังใบหน้าสวยๆ ลงบนหน้าอกของเขาอย่างไม่รู้ตัวราวกับว่าที่นี่คือความอบอุ่นของเธอแต่แล้วความหวาดกลัวก็ผ่านพ้นไปอย่างช้าๆชายหนึ่งหญิงหนึ่งกำลังโอบกอดกันอยู่ในความมืด โดยเฉพาะเมื่อบนร่างกายของฝ่ายหญิงแทบจะไม่มีเสื้อผ้า มันย่อมไม่ใช่เรื่องที่ดีอย่างแน่นอนในไม่ช้าพวกเขาก็หลงลืมความหวาดกลัวนั้นไปอุณ
