มองฉินเฉาซักเสื้อผ้าอยู่อีกด้านอย่างมีความสุข ในใจของเธอรู้สึกพึงพอใจมากถ้าได้อยู่แบบนี้ตลอดไปมันก็ดีเหมือนกันมีแค่พวกเราสองคนเท่านั้น………..พระเจ้า! เธอกำลังคิดอะไรอยู่!แก้มของนานาซีกลายเป็นสีแดงไปในทันที เธอรู้สึกว่าใบหน้าของเธอเห่อร้อนขึ้นนานาซีคิดในใจ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เธออาจจะเสียสติไปจริงๆ!ท่านเทพแห่งสัตว์ รีบมาช่วยข้าที…………ข้าอาจจะกำลังหลงผิดอยู่ก็ได้…………นานาซีรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่แย่มาก น้องชายของเธอใสซื่อบริสุทธิ์ขนาดนี้ อีกทั้งยังมีอายุแค่ 14 – 15 ปีเท่านั้น!เธอคิดเพ้อเจ้อกับเขาได้ยังไง?ว่าแต่ทำไมจู่ๆ เธอถึงคิดว่า น้องชายของเธอดูพึ่งพาได้………….เด็กหนุ่มอายุ 14 – 15 ปี อีกทั้งยังเป็นชาวโฮแมนเขาจะพึ่งพาได้ได้ยังไง?ท่านเทพแห่งสัตว์ ได้โปรดตอบคำถามของข้าที!ในขณะที่นานาซีกำลังปวดหัวกับเรื่องของตัวเองอยู่นั้น ฉินเฉาก็ซักผ้าเสร็จพอดี เขาเดินเข้ามาหาเธอ แล้วพูดขึ้นมาว่า“พี่สาว ตอนนี้ดึกแล้ว พวกเราไปนอนกันเถอะ”“อืม……….หา!”ดวงตากลมโตของนานาซีพลันเบิกกว้าง และจ้องมองฉินเฉานะ นะ นะ………นอนเหรอ!“ข้าปูเตียงเอาไว้แล้ว พี่สาวขึ้นไปนอนบนเตียงเถอะ”ฉินเฉารู้ว่านานาซีจะต้องเข้าใจคำพูดของเขาผิดไป แต่เขาไม่คิดที่จะแก้ไขความเข้าใจผิดนั้น แล้วหัวเราะในใจแทน“ส่วนข้าจะนอนบนพื้นเองก็ได้”“บนพื้นมันเย็นเกินไป………”นานาซีรู้แล้วว่าตัวเองคิดมากเกินไป เธอเหลือบมองที่พื้น แล้วส่ายหน้าพูดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้“
