่ยวอย่างอดไม่ได้“ลูกพี่ ดูวิศวกรเจิ้งสิ เธอจะทำให้คนอื่นหมดหนทางเกินไปแล้ว”เซียวพ่านหันมาบ่นกับฉินเฉา “พอข้าบอกให้ผู้ฝึกตนนำอาวุธดาวเทียมขึ้นไปบนวงโคจรโดยตรง เธอก็ไม่เห็นด้วย บอกว่าจะต้องยิงด้วยจรวดเท่านั้น พอข้าบอกว่าจะสลักวิชาค่ายกลลงไป เธอก็ไม่เห็นด้วยอีก นอกจากการลอกเลียนแบบอาวุธดาวเทียมขึ้นมา ทำหน้าที่เป็นโดราเอมอน ข้าก็ไม่มีหน้าที่อื่นแล้วใช่ไหม?”“ตอนแรกนายก็ทำแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? สหายโดราเอมอน”เจิ้งซือฉีกลอกตาใส่เซียวพ่าน แล้วพูดกับฉินเฉาว่า“ฉินเฉา ฉันคือวิศวกรที่เบื้องบนส่งให้มาช่วยเหลือนายเรื่องการค้นคว้าอาวุธดาวเทียม และการปล่อยดาวเทียมครั้งนี้ก็มีความสำคัญมากสำหรับพวกเรา ฉันต้องการข้อมูลทั้งหมดเพื่อส่งกลับไปให้แผนกของฉัน ฉินเฉา ฉันคิดว่านายคงจะเข้าใจ”เจิ้งซือฉีกล่าว แล้วเหลือบมองเซียวพ่านอีกครั้ง “แต่คนงี่เง่าบางคนไม่มีทางเข้าใจมันหรอก!”“……….”เซียวพ่านทำได้แค่แสดงความโกรธผ่านสายตาเท่านั้น“เอาล่ะ ฉันเข้าใจแล้ว เซียวพ่าน ถ้านายต้องการทำการทดลองใดๆ ก็แล้วแต่ ให้นายเก็บไว้ทำในดาวเทียมดวงถัดไปก็แล้วกัน”ฉินเฉากล่าวแนะนำ “นายลอกเลียนแบบขึ้นมาได้หลายครั้งไม่ใช่เหรอ? เอามันมาทำแล้วก็ส่งขึ้นไปก็ได้”“ลูกพี่ แต่วิศวกรเจิ้งไม่ยอมให้ข้าดัดแปลงอาวุธดาวเทียมเองน่ะสิเธอบอกว่า เธอมีหน้าที่เฝ้ามองดาวเทียมทุกดวงขึ้นสวรรค์………..”“แค่กๆ ……..”เจิ้งซือฉีเงยหน้ามองท้องฟ้า แล้วกล่าวว่า “วันนี
