ี่จิ้ง พี่เลี้ยงของเธอยืนมองฉินเฉาด้วยสายตาตกตะลึงเธอเห็นฉินเฉากำลังขยับมือทั้งสองข้างไม่หยุด มือซ้ายจับตะหลิวพลิกไปมาอยู่ในกระทะ ส่วนมือขวาถือมีดหั่นผักอยู่บนเขียงถึงจะเป็นการจับปลาสองมือ แต่กลับทำทุกอย่างออกมาได้อย่างดีมาก ทำเอาหลี่จิ้งผู้เชื่อมั่นในฝีมือการทำอาหารของตัวเองต้องตกใจ“อ้าว ไม่มีน˺าส้มสายชูนี่! พี่หลี่ ในบ้านยังมีน˺าส้มสายชูอีกไหม?”ฉินเฉาหยิบขวดน˺าส้มสายชูที่ว่างเปล่าขึ้นมา แล้วบอกหลี่จิ้ง“อ๊ะ! ฉะ ฉันจะไปซื้อเดี๋ยวนี้ค่ะ!”หลี่จิ้งรีบออกจากบ้าน เพื่อไปซื้อน˺าส้มสายชูอย่างรวดเร็ว“ว้าว! เชฟฉิน ดูไม่เลวเลย!”ซ่างกวนหยางกอดอก จ้องมองฉินเฉาด้วยสีหน้าหยอกเย้า “พี่ชายแรงงานอพยพของพวกเรา มีฝีมือการทำอาหารที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้เชียวเหรอ? ดูสเต๊กเนื้อชิ้นนี้สิ ทอดได้ดีมากเลย………..”เมื่อพูดจบ เธอก็หยิบส้อมที่อยู่ใกล้ๆ ขึ้นมา ทำท่าทางราวกับจะชิมสเต๊กเนื้อ“เฮ้! ยังกินไม่ได้ มันยังไม่เสร็จ อีกเดี๋ยวฉันจะให้เธอกินชิ้นใหญ่เลย”ฉินเฉารีบตีมือซนๆ ของซ่างกวนหยานอย่างรวดเร็ว“เยอะขนาดนั้น อั๊วกินไม่ไหวหรอก”ซ่างกวนหยานขยิบตาให้ฉินเฉา“แค่กๆ! อย่ามาแซวฉันสิ นี่คือความคิดสุดบรรเจิดของฉันเชียวนะ”ฉินเฉาส่งยิ้มให้เธออย่างขวยเขิน“ความคิดสุดบรรเจิดของนายมันช่างยิ่งใหญ่จริงๆ มันเกือบจะทำให้ฉันกระโดดลงไปจากชั้นสอง!”ซ่างกวนหยานพูดปราชดปราชันออกมา “ตอนนั้นฉันอุตส่าห์บอกนายไปแล้ว ว่าให้นายทำให้ดี แต่นายก็ยัง
