ประเทศหรือไง? ที่วอลล์สตรีทคราวก่อน ผมก็เห็นเอลิซ่า ราชินีแห่งอังกฤษมาแล้ว โอ้!ราชินีแห่งอังกฤษยังเด็กอยู่เลย แถมยังสวยอย่างกับดอกไม้………..”“ปล่อยมันไปเถอะน่า ฮึ่ม! ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าเอาแต่คิดถึงเรื่องที่ไม่มีประโยชน์ เธอแต่งงานกับราชินีได้หรือไง!”ป้ารองของเขากลอกตาใส่“ก็มันอดคิดไม่ได้จริงๆ นี่ แต่ว่านะ ป้ารอง พวกเราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าป้าจะไม่เรียกชื่อเล่นสมัยเด็กของผม? ตอนนี้ผมชื่อปีเตอร์หวัง! ปีเตอร์ หวังแห่งวอลล์สตรีท!”“อ้อ ใช่ๆๆ …….พี……..หวัง………เฮ้อ ถามจริงเถอะ ทำไมฝรั่งถึงชอบตั้งชื่อตลกๆ แบบนี้ขึ้นมา? ตอนนี้ทุกคนบอกว่าฝรั่งเป็นพวกเปิดกว้าง ฉันก็ไม่เชื่อหรอก แต่ว่าตอนนี้ป้ารองของเธอเชื่อแล้ว”“ไม่ใช่พีหวัง! ปีเตอร์ หวังต่างหาก!” (พีหวัง คือ ราชาตด)หวังกั๋วเปียวกล่าวเน้นย˺า “ป้ารอง ถึงตอนนั้นป้ารองห้ามเรียกชื่อของผมผิดนะ ไม่งั้นคงจะกลายเป็นเรื่องตลกแย่”“โอ้ รู้แล้วๆ ป้ารองของเธอก็เป็นคนที่มีการศึกษาเหมือนกันนั่นแหละ! ฉันจะล่วงหน้าไปเล่นไพ่ที่บ้านซ่างกวนก่อน ท่าทางอันซินจะรออยู่ เธอเองก็รีบไปหน่อยล่ะ ยัยหนูซ่างกวนหยานน่าจะเกือบถึงบ้านแล้ว”“ดูป้ารองกังวลเข้าสิ เธอเป็นแค่แอร์โฮสเตสไม่ใช่เหรอ?”หวังกั๋วเปียวโบกมือ กล่าวออกมา “ผมคือปีเตอร์ หวังแห่งวอลล์สตรีท ชาวที่ได้พบกับราชินีแห่งอังกฤษมาแล้ว จะรับมือกับแอร์โฮสเตสสาวไม่ได้ได้ยังไง?”“อย่าดูถูกซ่างกวนหยานจะดีกว่า”ป้ารองรีบกล่าวเต
