! พวกเรามีกันถึงสามกองทัพ ดาวแมงป่องก็สมควรที่จะระเบิดจนไม่เหลือแม้แต่หย่อมหญ้า!”“พวกเจ้าเสียสติไปแล้วเหรอ? สมองใช้การไม่ได้แล้วใช่ไหม!”เจ้าหน้าที่ระดับสูงสุดตวาดออกมาทันที “ลืมคำสั่งของท่านผู้นำไปแล้วเหรอ? ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะไม่มีกองทัพในหน่วยไหนเข้าไปในอาณาเขตของดาวแมงป่อง ทำได้แค่ส่งกองทัพลาดตระเวนเข้าไปรบกวนเท่านั้น จนกว่าท่านผู้นำจะมีคำสั่งถัดไป ได้ยินไหม!”“แต่ว่า………หลายปีมานี้ พวกเรายังไม่เคยเจอศัตรูที่ทรงพลังถึงขนาดนี้มาก่อนเลยนะ!”“ใช่ ถ้าเจ้านั่นมาทำลายพวกเราอีก ท่านผู้นำก็ยิ่งโกรธอีกน่ะสิ!”“เจ้าพวกโง่ หุบปากกันได้แล้ว!”ผู้บัญชาการคนนั้นตะโกนออกมาด้วยความโมโห “พวกเจ้าอยากตาย แต่ว่าข้ายังไม่อยากตาย! ถ้าใครกล้าฝ่าฝืนคำสั่ง ก็อย่ามาตำหนิที่ข้าเอาเรื่องนี้ไปบอกท่านผู้นำ!”เมื่อมีชื่อของผู้นำโพล่งออกมา ในที่สุดทุกคนก็ยอมจำนน“แล้วหงตูล่ะ?”“เอาไปโยนให้เป็นอาหารหมา”“อืม………”…..บนโลก“สรุปว่านายมาหาฉัน เพื่อถามหาคนอื่นสินะ?”หลิวจางกลับมาเป็นแอร์โฮสเตสอีกครั้งตอนนี้เธออยู่ในชุดยูนิฟอร์มสีฟ้า ยืนอยู่หน้าสนามบิน เมื่อพบฉินเฉา เธอก็เอ่ยถามขึ้นมาทันที“ใช่ๆ เจิ้งซือฉีไง พวกเราตกลงกันแล้วนี่”ฉินเฉาพยักหน้าซ˺าแล้วซ˺าเล่าแต่ทว่าหลิวจางกลับขมวดคิ้ว ทำหน้ามุ่ย กล่าวออกมาด้วยความโกรธเคือง“นายยังมีหน้ามาถามหาคนอื่นจากฉันอีกเหรอ? ฮึ่ม! นายรู้หรือเปล่า ว่าก่อนหน้านี้นายทิ้งปัญหาแบบไหนเอาไว้ให้ฉ
