ไรลีย์เป็นเชิงขอบคุณ “เทือกเขาทรายเหลืองเพิ่งจะก่อตั้งขึ้นมา พวกเรายังต้องฝ่าฟันอุปสรรคอีกมากมายไปด้วยกันแต่ไม่ว่าเมื่อไหร่ เทือกเขาทรายเหลืองก็จะไม่มีวันทรยศหักหลังกันอย่างแน่นอน เพราะพวกเราจะแสวงหาเจตจำนงแห่งเสรีภาพไปด้วยกัน”ซูเฟยเห็นว่าเดลตันกำลังหมดสิ้นความหวัง เธอจึงใช้ถ้อยคำเหล่านี้มาเรียกสติเขา“เจตจำนงแห่งเสรีภาพ……….”เดลตันลุกขึ้นมานั่งบนเตียง แล้วพูดออกมาอย่างอดไม่ได้ “คำคำนี้มันช่างยากเย็นเหลือเกิน”“เพราะว่ามันยาก มันถึงได้เรียกว่าความท้าทาย”ฉินเฉาคลี่ยิ้มออกมา “เดลตัน นายคือผู้บัญชาการสูงสุดของกองกำลังต่อต้านนะ ฉันคิดว่าระเบิดลูกเล็กๆ แค่นี้ ไม่ควรที่จะทำให้นายล้มลง”“ข้าจะลุกขึ้นมาให้ได้!”ดวงตาของเดลตันเปล่งแสงวาวโรจน์ทันที “ข้าจะต้องทำให้หมาชาวพิภพหลิงพวกนั้นได้เห็นว่า ข้า เดลตัน ไม่ใช่คนที่จะมารังแกกันได้ง่ายๆ! ในเมื่อพวกมันพาคนทรยศเข้ามาในกองกำลังต่อต้าน ข้าก็จะวางระเบิดลงในพิภพหลิงของพวกมัน!”“ดี แบบนี้สิถึงจะสมกับเป็นผู้บัญชาการสูงสุดเดลตัน!”“ตอนนี้ข้าไม่ใช่ผู้บัญชาการสูงสุดอีกต่อไปแล้ว………”เดลตันแค่นยิ้ม “ข้าเป็นแค่คนป่วยเท่านั้น”“ในอนาคต เทือกเขาทรายเหลืองจะต้องมีกองทัพอีกมากมาย”ฉินเฉาเอ่ยปลอบใจ “ไม่ว่ายังไงนายก็ยังเป็นผู้บัญชาการของกองทัพ กองกำลังต่อต้านสมควรที่จะเป็นหนึ่งในกองทัพที่ใหญ่ที่สุดของพวกเรา กองทัพนี้ฉันจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว นายบัญชาการและจัดการตามที่เห็น
