องฟ้าโล่ป้องกันของยานอวกาศและเทอร์มิเนเตอร์แต่ละลำได้พุ่งเข้าปะทะกันไม่หยุดหย่อนแม้แต่ทหารฝ่ายป้องกันก็เปิดฉากปะทะกันเองอย่างโหดเหี้ยม จนในที่สุดก็ได้รับบาดเจ็บกันไปถ้วนหน้าระเบิดขนาดมหึมาปะทุขึ้นกลางอากาศยิ่งเมื่อคลื่นอากาศมาปะทะกับพลังของคชสารคำราม ยานเหล่านั้นก็ยิ่งพุ่งเข้าชนกันเองหงตูกำลังตัวสั่นด้วยความเจ็บปวด แต่เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เขาก็แทบจะกระอักเลือดออกมาเขาเกรงว่ากองทัพจะเกิดความเสียหายครั้งใหญ่ยานกองทัพกลุ่มใหญ่ ที่ไม่สั่นไหวแม้แต่กับปืนใหญ่ลาบรอ ตอนนี้กลับเหลืออยู่ไม่ถึงครึ่งหากยานที่เหลืออยู่ไม่กระเด็นออกไปนอกวง ความเสียหายก็อาจจะแผ่ขยายต่อไปจบเห่แล้ว! ถึงเขาจะกลับไปได้ แต่หมวกของผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพหน่วยที่ 3 ก็อาจจะหลุดลอยไปจากเขา!หงตูมาที่นี่ด้วยความสนใจ แต่ไม่คิดเลยว่าจะต้องจากไปอย่างคนสิ้นหวัง“แกเห็นหรือยัง? นี่คือจุดจบของพิภพหลิงของพวกแก!”เท้าของฉินเฉายังคงเหยียบอยู่บนหน้าอกของหงตู จากนั้นเขาก็ชูนิ้วกลางให้อีกฝ่าย“หงตู หลังจากที่ฆ่าแกให้ตาย พิภพหลิงของพวกแกก็เตรียมตัวล้างก้น รอให้เทือกเขาทรายเหลืองของพวกเราไประเบิดรูทวารได้เลย!”“ฉินเฉา คนอย่างเจ้าจะต้องไม่ตายดี!”แต่ไม่คิดเลยว่าหงตูจะเกิดบ้าคลั่งขึ้นมา เขายกมือทั้งสองข้างมาจับข้อเท้าของฉินเฉาเอาไว้จากนั้นหนวดของเขาก็พุ่งออกไปพันรัดร่างกายของฉินเฉา“ยานรบ! ระเบิดฉินเฉาเดี๋ยวนี้! ยิง ยิงเร็วเข้า!”หงตูสิ้นหวังแล
