ได้ฟังเหตุผล เธอก็พยักหน้า“ฉันบอกแล้วไง เรียกฉันว่าพี่สาวเสี่ยวไป๋ก็พอแล้ว นายหญิงอะไรกัน ไม่น่าฟังเอาซะเลย……..”คราวนี้เสี่ยวไป๋เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย“แต่ว่าท่านคือนายหญิงของพวกข้าจริงๆ นี่คะ”รอนน่ากระพริบดวงตากลมโต แล้วกล่าวออกมา“นี่……….คือว่าฉัน………”ใบหน้าของเสี่ยวไป๋แดงระเรื่อในทันทีอาการของเธอทำให้ทหารในเทือกเขาทรายเหลืองจ้องมองตาค้างไม่ว่าเมื่อไหร่ นายหญิงของพวกเขาก็มักจะมีท่าทีสงบนิ่งอยู่เสมอเธอเคยออกอาการเขินอายแบบนี้ที่ไหน?“พวกข้าไม่ได้มีเจตนาไม่ดีอย่างแน่นอน”เดลตันรู้ว่าตอนนี้เขาควรจะพูดอะไรสักอย่างออกมา เขารีบเดินเข้าไป และกล่าวออกมาด้วยท่าทีจริงจัง“ข้าขออภัยทุกคนในเทือกเขาทรายเหลือง สำหรับการกระทำของสหายของข้า”“ฉันยอมรับคำขอโทษจากพวกคุณค่ะ แต่เรื่องการร่วมมือกัน คงจะต้องพูดคุยกันดูอีกที”เสี่ยวไป๋กล่าวกับเดลตันในฐานะที่เธอเป็นมนุษย์โลกคนหนึ่ง เธอย่อมรู้ดีว่าควรจะวางมาดเวลาไหน ไม่อย่างนั้นหากถึงเวลาร่วมมือกับกองกำลังต่อต้าน ก็อาจจะไม่ได้รับข้อเสนอดีๆส่วนฉินเฉาลอบพยักหน้า สหายเสี่ยวไป๋ เธอทำได้ดีมาก“อย่าทำเกินไปนักเลย!”หลังจากที่สงบสติอารมณ์ลงได้แล้ว ก็องผู้ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศก็คำรามออกมาด้วยความโกรธอีกครั้ง “กองกำลังต่อต้านของพวกข้าจริงใจกันมาก เจ้าอย่าได้โอหังเกินไปนักเลย!”“ดูเหมือนว่าพวกคุณจะมีเพื่อนที่ปากไม่ค่อยดีอยู่สินะ”เสี่ยวไป๋พูดขึ้นมา ก่อนที่จะโบกมือข้างหนึ่งทันใด
