ึกฝนทาสชาวบิสเตอร์ให้มีคุณภาพได้ขนาดนี้เชียวเหรอ!”“คนเหล่านี้เคยเป็นนักสู้อยู่ในหมู่บ้านของพวกข้า แต่หลังจากนั้นพวกเขาก็ถูกชาวพิภพหลิงจับตัวมา”เถียจู้กล่าวออกมาด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง “และนักสู้เหล่านี้ก็ยังสร้างชื่อเสียงให้กับหมู่บ้าน ทำให้เผ่าที่อยู่ข้างเคียงไม่กล้าพูดจาดูถูกพวกข้า!”“กับอีแค่ทหารปลายแถวไม่กี่คน…………ไม่รู้ว่าจะอวดดีอะไรนักหนา ทหารแบบนี้ ในกองกำลังของพวกข้าก็มีอยู่ตั้งเยอะแยะ!”ก็องกล่าวเย้ย เขาไม่แม้แต่จะชายตามองกองทัพของเทือกเขาทรายเหลืองเลยแต่หลังจากที่ผ่านประตูเมืองเข้าไป พวกเขาก็ได้พบกับสนามต่อสู้ขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างไกลออกไป และมีเสียงตะโกนดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่องจากสนามต่อสู้นั้น“ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! ฆ่ามัน!”เสียงตะโกนว่า ‘ฆ่ามัน’ เหล่านี้ มาพร้อมกับจิตสังหารที่แผ่ออกมาอย่างเต็มเปี่ยม ทำให้ก็องสะดุ้งด้วยความตกใจ“เชี่ย เสียงดังมาจากไหน!”“นั่นก็คือกองทัพที่พรรคพวกของนายท่านเป็นคนนำมา ชื่อว่ากองทัพจิ่วหลี!”ในระหว่างที่พูดออกมา สายตาของเถียจู้ก็ฉายชัดถึงความชื่นชมและเกรงกลัว “หวา! พวกเขาน่ากลัวชะมัด ทั้งๆ ที่เป็นชาวโฮแมน แต่กลับมีพลังที่น่ากลัวมาก! เถียจู้คิดว่าตัวเองแข็งแกร่งแล้วนะ แต่กลับเอาชนะนักรบสักคนไม่ได้เลยด้วยซ˺า จะร้ายกาจเกินไปแล้ว! น่ากลัวเกินไปแล้ว! ถ้าข้าได้เข้าไปอยู่ในกองทัพนั้นบ้างก็ดีน่ะสิ แต่น่าเสียดายที่ข้าเป็นชาวบิสเตอร์ แถมพลังของข้าก็ยังอ่อนแอมาก”“เจ้าเอาช
