านเดียว“เจ้าไม่สงสัยเลยเหรอ?”เมื่อเดินไปได้ครึ่งทาง ในที่สุดไรลีย์ก็ทนไม่ไหว ต้องหันหน้ากลับมาถามฉินเฉาไม่ว่ายังไงผู้หญิงก็ยังเป็นผู้หญิงอยู่วันยังค˹าฉินเฉาลอบคิดในใจ“ก็สงสัยอยู่นิดหน่อย แต่ว่าตอนนี้ฉันเป็นนักโทษ จะมีสิทธิ์ถามตามอำเภอใจได้ยังไง? ถ้าหากเธอโกรธแล้วฆ่าฉันทิ้งขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ?”ฉินเฉากล่าวอย่างตรงไปตรงมา“นับว่าเจ้ายังฉลาดอยู่บ้าง”ไรลีย์หันมามองฉินเฉาอย่างอดไม่ได้ “ถูกต้องแล้ว สิ่งที่ไม่ควรถามก็ไม่ต้องถาม นับตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าคือนักโทษ หากว่าเจ้าทำตัวดีต่อไปเจ้าก็จะยังมีชีวิตรอด แต่ถ้าเจ้าพูดมากล่ะก็ จุดจบของเจ้าจะมีอยู่เพียงอย่างเดียว ถึงข้าไม่พูด เจ้าก็คงจะเข้าใจนะ”ไรลีย์กล่าวอย่างเย็นชา แล้วเดินหน้าต่อไปเมื่อทั้งสองคนเดินผ่านทางเดินไป ห้องโถงอันกว้างขวางก็ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าชายชาวบิสเตอร์ร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกล่าวทักทายออกมาพร้อมรอยยิ้ม“ไรลีย์ ไรลีย์! ไรลีย์น้อยที่รักของข้า! ก็องรอเจ้าอยู่ตั้งนานเลยรู้ไหม!”
