“อา………”เถียจู้ ชายศีรษะวัวผู้อยู่ท่ามกลางเศษหินลุกขึ้นนั่ง เขาสัมผัสศีรษะของตัวเอง แล้วกล่าวออกมาด้วยความงุนงง“ข้าเป็นอะไรไปล่ะเนี่ย? ข้าเป็นคนออกหมัดเองแท้ๆ …………แต่ทำไมถึงรู้สึกเหมือนโดนต่อยแทนล่ะ……….”เถียจู้ส่ายหัว ไม่ว่าจะคิดยังไงก็คิดไม่ออกเสียทีแต่ฉินเฉากำลังตกตะลึงอยู่ภายในใจแม่เจ้า หมัดนี้เต็มไปด้วยพลังของเซียนปฐพี!สภาวะคลั่งทรงพลังมาก!ฉินเฉาเกิดความสงสัย จึงเอ่ยถามขึ้นมาว่า“เถียจู้ ฉันสามารถเรียนปราณแห่งการต่อสู้ได้ไหม?”“ไม่ได้หรอกครับนายท่าน”เถียจู้ตอบออกมาตามตรง “ปราณแห่งการต่อสู้ คือพลังชนิดหนึ่งที่ชาวบิสเตอร์จะได้รับตั้งแต่ตอนที่เกิดมา พวกข้าสามารถบอกวิธีใช้พลังและเพิ่มพลังให้กับเด็กแรกเกิดได้เท่านั้น นี่ถือเป็นความสามารถพิเศษที่เทพแห่งสัตว์ได้ประทานมาให้แก่พวกข้า”“เถียจู้ มานี่หน่อยสิ”ฉินเฉากวักมือเรียกเขา“นายท่าน ท่านไม่ได้คิดที่จะกลืนกินข้าใช่ไหมครับ!”สีหน้าของเถียจู้ดูตื่นตระหนกขึ้นมาทันที “ไม่ได้นะครับนายท่าน!ถึงท่านจะกลืนกินข้าเข้าไป มันก็ไม่ได้ผลหรอกครับ!”“พูดจาเหลวไหลอะไรอยู่? ฉันจะกลืนกินนายเข้าไปทำซากอะไร?”ฉินเฉากลอกตาใส่เถียจู้ “ความสามารถกลืนกินใช้ได้ผลเฉพาะกับคนในพิภพหลิงด้วยกันเท่านั้น มันใช้กับเผ่าพันธุ์อื่นไม่ได้ผลหรอก”“อะ อ้อ………”หลังจากที่เถียจู้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาก็ก้าวเข้ามายืนอยู่ข้างๆ ฉินเฉา โดยที่ตัวเขาเองยังคงอยู่ในสภาวะคลั่งระดับ 2ฉินเฉาใช
