อมกับท่านปู่ของข้าค่ะ”“เป็นแบบนี้นี่เอง แต่แบบนี้แหละถึงจะดี!”ฉินเฉาพยักหน้า “ช่วงนี้พวกเราจะต้องทำงานหนัก เพื่อสร้างเทือกเขาทรายเหลืองขึ้นมาก่อน และเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม พวกเราก็จะไปปลดปล่อยทาสในสถานที่อื่นๆ กัน จากนั้นก็ร่วมมือกับพวกเขาเพื่อต่อสู้กับการกดขี่ของพิภพหลิง”“แต่………นายท่าน ท่านเองก็เป็นชาวพิภพหลิงไม่ใช่เหรอครับ?”ชาวเดิร์กที่อยู่ใกล้ๆ คนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย “ทำไมท่านถึงต้องพาพวกข้าไปต่อสู้กับพิภพหลิงล่ะ?”ทาสทุกคนหันมาจ้องมองฉินเฉา พวกเขาไม่เข้าใจเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย“กษัตริย์ อำมาตย์ ขุนพล เป็นกันเพราะชาติกำเนิดงั้นเหรอ?”ฉินเฉาจดจำถ้อยคำของเฉินเซิ่งและอู๋ก่วงในตอนที่ก่อการปฏิวัติได้เขาจึงยกขึ้นมากล่าว“พวกนายทุกคนเต็มใจที่จะเป็นทาสงั้นเหรอ? ชาวพิภพหลิงพวกนั้นสมควรที่จะเกิดมาเป็นขุนนางงั้นเหรอ? ถึงฉันจะเป็นชาวพิภพหลิงแต่ฉันก็เกลียดชังการนำคนมาเป็นทาส ฉันคิดว่าทุกคนเกิดมาเท่าเทียมกัน ชาวพิภพหลิงพวกนั้นน่าเคารพนับถือตรงไหน? เพราะฉะนั้น ฉันถึงจะต้องปลดปล่อยพวกนาย ปลดปล่อยทาสทุกคน เพื่อให้อิสระและบ้านแก่พวกเขา นับจากวันนี้ไป ฉันจะละทิ้งชื่อและสถานะของชาวพิภพหลิงของตัวเอง! นับจากวันนี้ไป ฉันจะใช้ชื่อว่าฉินเฉา และที่นี่ ที่เทือกเขาทรายเหลืองแห่งนี้ก็คือบ้านหลังแรกพวกเรา!”ฉินเฉากล่าวออกมาเสียงดังลั่นถ้อยคำเหล่านี้ทำให้ทุกคนรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาจริงด้วย กษัตริย์ อำมาตย
