“เจ้าว่ายังไงนะ!”ชายไว้หนวดเครา ผู้สวมมงกุฎของเจ้าเมืองและเสื้อคลุมสีเงินได้ลุกขึ้นยืนจากบัลลังก์ เขาจ้องมองพ่อค้าทาสที่กำลังคุกเข่า ตัวสั่นเทิ้มอยู่ด้านล่างด้วยความโกรธแค้น“นะ นายท่าน……….”“เจ้าได้เอ่ยชื่อของลานุสผู้นี้ออกไปหรือยัง?”ลานุสเอ่ยถามออกมาด้วยความโกรธ “ข้า ลานุส คือวีรบุรุษผู้พิชิตกาแล็กซี z-266 ตระกูลของข้าก็เป็นถึงตระกูลที่มีเกียรติแห่งดาวแมงป่อง! มันบังอาจมายั่วยุลานุสผู้นี้ คงจะไม่รู้เสียแล้วว่าจุดจบของมันจะเป็นยังไง!”“ขะ ข้าเอ่ยชื่อนายท่านไปแล้วครับ!”พ่อค้าทาสรีบร้องตะโกนออกมาอย่างรวดเร็ว “แต่ว่าชายที่ชื่อว่าหยูไห่คนนั้นกลับไม่สนใจ ไม่เห็นนายท่านอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย!”เขาใส่สีตีไข่ต่อไปอีกว่า “แล้วเจ้านั่นยังบอกอีกว่า ‘ลานุสจะนับว่าเป็นอะไร? เมื่ออยู่ต่อหน้าหยูไห่ ก็เป็นได้แค่ขยะเท่านั้น’ ข้าน้อยคิดแต่จะปกป้องชื่อเสียงของนายท่าน จึงเข้าไปต่อสู้กับมันอย่างสุดความสามารถ แต่เจ้านั่นก็ประเคนหมัดเท้าซัดพวกเราทุกคนกลับมา!ฮืออ นายท่าน เจ้าหยูไห่มันช่างสมควรตายจริงๆ ครับ!”“ใช่แล้ว!”ดวงตาของลานุสเปล่งแสงวาวโรจน์ออกมาอย่างโหดเหี้ยม “หึๆบังอาจมายั่วยุเจ้าเมืองของเมืองแห่งความรุนแรงอย่างข้า มันก็รนหาที่ตายให้ตัวเองเท่านั้นแหละ เป็นผู้พิทักษ์แล้วยังไง? ข้าเองก็เป็นผู้พิทักษ์เหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้นข้ายังมีตระกูลคอยหนุนหลัง จะปล่อยให้มันมายั่วยุได้ยังไง? ในเมื่อมันมาล่วงเกินข้
