้เป็นอาคารเรียนเก่าที่ถูกทิ้งร้าง ไม่มีใครเข้ามาที่นี่เป็นเวลานาน แม้แต่ประตูด้านล่างก็ยังถูกปิดล็อกเอาไว้โถงทางเดินนั้นมืดสลัว ถึงแม้ว่าจะมีแสงไฟส่องลงมา แต่แสงนั้นก็สลัวมากฉินเฉาอุ้มหลิวฮุ่ยฮุ่ย แล้วรีบเดินเข้าไปในประตูห้องน˺าอย่างรวดเร็วในห้องน˺ามีกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์สักเท่าไหร่ ดูเหมือนว่าที่นี่จะไม่มีใครเข้ามาทำความสะอาดเป็นเวลานาน มันถึงได้มีกลิ่นเหม็นอับชื้นแบบนี้“ถึงแล้ว เธอจัดการได้เลย”ฉินเฉาวางหลิวฮุ่ยฮุ่ยลงแต่หลิวฮุ่ยฮุ่ยกลับหน้าแดงก˹า“ฉะ ฉันถอดกางเกงไม่ได้……….”“งั้นจะทำยังไงดีล่ะ…………มือของเธอถูกมัดเอาไว้แน่นมากเลย”“คะ คุณก็ช่วยฉันถอดกางเกงสิ…………แต่ว่าห้ามหันมามองนะ!”หลิวฮุ่ยฮุ่ยไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เธอกล่าวออกมาด้วยเสียงสะอื้น“บะ แบบนั้นมันไม่ดีหรอก………..นอกจากนี้ ถ้าฉันไม่หันไปมองแล้วจะช่วยเธอถอดกางเกงได้ยังไง………….”ฉินเฉากล่าวขึ้นมาด้วยรอยยิ้มอย่างอดไม่ได้“บ้าที่สุด! เร็วๆ หน่อยได้ไหม? ฉันขอร้อง!”หลิวฮุ่ยฮุ่ยนั้นร้องไห้ดังขึ้นทุกทีตอนนี้เธอรู้สึกอยากตายจริงๆแต่ถึงเธอจะตายไป เธอก็จะไม่เป็นผีที่ฉี่รดกางเกง!“ก็ได้ๆ ………ฉันจะช่วยเธอ”ฉินเฉาหันหน้าหนี พร้อมทั้งยื่นมือทั้งสองข้างออกไปอย่างช้าๆทันทีที่เขาสัมผัสโดนตัวเธอ เขาก็สัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลที่โค้งนูนโอ้ ตรงส่วนนี้คืออะไร? พอสัมผัสแล้วรู้สึกดีชะมัด“อีตาบ้า! ขยับมือขึ้นไปหน่อยสิ!”หลิวฮุ่ยฮุ่ยที่ถูกฉินเฉาลูบบั้นท้ายนั้นทั
