นคนนั้นจึงต้องหยิบหนังสติ๊กขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจ จากนั้นก็ยิงบอลกระดาษใส่เพื่อนร่วมชั้นที่อยู่หน้าห้องไปหลายทีเด็กนักเรียนคนนั้นรู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาทันทีไม่ใช่เพราะว่าเขารู้สึกเจ็บ แต่มันเป็นเพราะว่าเขารู้สึกหดหู่ และรู้สึกผิดขึ้นมา“อาจารย์ฉิน ผมผิดไปแล้วครับ………..”เขาก้มหน้าลง กล่าวขอโทษกับฉินเฉา“คนที่เธอควรจะขอโทษมันไม่ใช่ฉัน เธอควรจะไปขอโทษอาจารย์คนนี้”ฉินเฉาชี้ไปยังอาจารย์ภาษาอังกฤษที่อยู่ข้างๆ“อาจารย์หลี่ ผมขอโทษนะครับ………”เด็กนักเรียนรู้สึกผิดกับอาจารย์สาว“ไม่เป็นไร……….รีบไปนั่งเถอะ พวกเราจะได้เริ่มเรียนกันต่อ”อาจารย์สาวน˺าตาคลอเบ้าทันทีถึงแม้ว่าเมื่อครู่นี้เธอจะตาแดง แต่เธอก็ไม่ร้องไห้ แต่ทว่าในตอนนี้เธอกลับร้องไห้ออกมานักเรียนทุกคนรู้สึกจุกอกขึ้นมาทันทีพวกเขารู้แล้วว่า ก่อนหน้านี้พวกเขาทำเกินไปจริงๆเด็กนักเรียนเริ่มเก็บข้าวของอย่างเงียบงัน บางคนนำโน๊ตบุ๊คเก็บใส่กระเป๋า บางคนก็จัดโต๊ะเรียนที่วางระเการะกะฉินเฉารู้สึกโล่งใจขึ้นมานิดหน่อย ถึงเด็กพวกนี้จะดื้อ แต่ก็ไม่เลวเลย พวกเขายังสอนได้“พวกเธอเรียนกันต่อเถอะ อาจารย์หลี่ ผมมาขัดจังหวะคุณแล้ว”ฉินเฉากล่าวทักทายอาจารย์สาว แล้วทำท่าจะเดินจากไป แต่ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงจุดประสงค์ในการมาโรงเรียนขึ้นมาได้“เดี๋ยวก่อน ฉันยังมีเรื่องที่อยากจะถาม!”ฉินเฉาหันหลังกลับไป “วันนี้เพื่อนร่วมชั้นหลิวฮุ่ยฮุ่ยไม่มาโรงเรียนเหรอ?”“ไม่ครับ เธอไม่ได้มาเ
