ุ่ยฮุ่ยยังคงนั่งแกว่งเท้าเล็กๆ ไปมาอยู่บนรถยนต์ด้วยความเบื่อหน่าย และจ้องมองอาเธน่าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม“ทำไมอาจารย์ฉินถึงมาช้าจัง? ซื้อรองเท้าคู่เดียวต้องใช้เวลานานขนาดนี้เชียวเหรอ?”อาเธน่ากระพริบดวงตาคู่โตของเธอ “ทำไมฉันรู้สึกเหมือนว่า เธอกำลังถูกทิ้งเลยล่ะ?”“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง!”หลิวฮุ่ยฮุ่ยกล่าวออกมาทันที “อาจารย์ฉินจะกล้างั้นเหรอ? ฮึ่ม! ถ้าเขากล้าทิ้งฉันไปแบบนี้ ฉันก็จะเปิดโปงความลับของเขา”อาเธน่ากุมขมับอย่างอดไม่ได้สาวน้อยคนนี้จะใช้เรื่องนี้มาขู่………..ใครกันแน่ที่เป็นคนโง่?ดูเหมือนหลิวฮุ่ยฮุ่ยจะรู้แล้วว่า คำขู่ของเธอนั้นใช้ไม่ได้ผล เธอรีบพูดออกมาว่า “ยังไงก็เถอะ เขาจะทิ้งฉันเอาไว้แบบนี้ไม่ได้!”“งั้นก็โทรหาเขาสิ………”อาเธน่าจ้องมองโทรศัพท์ที่อยู่ในรถ จากนั้นเธอก็จำได้ว่า ฉินเฉาทิ้งจี้หยกเอาไว้เท่านั้น ไม่ได้ให้เบอร์โทรศัพท์เอาไว้เลยเธอจ้องมองหลิวฮุ่ยฮุ่ย แล้วเอ่ยถามขึ้นมาว่า “เธอมีเบอร์โทรศัพท์ของอาจารย์ฉินของเธอหรือเปล่า?”“เอ่อ………ไม่มี……..”หลิวฮุ่ยฮุ่ยส่ายหน้าในขณะที่สาวๆ ทั้งสองคนเริ่มกังวลใจ เสียงโทรศัพท์มือถือของอาเธน่าก็พลันดังขึ้นมา“เดิมพัน 50 เซนต์ ฉันเดาว่านี่เป็นสายจากอาจารย์ฉินของเธอ”อาเธน่าขยิบตาให้หลิวฮุ่ยฮุ่ย จากนั้นก็รับสายโทรศัพท์“อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง อืม ฉันเข้าใจแล้ว”เธอวางสายอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะยักไหล่และกล่าวออกมาท่ามกลางสายตาคาดหวังของหลิวฮุ่ยฮุ่ย“น่าเสีย
